FILIP_AZ

...bez nas dnieje.[ że można jasno dostrzec w ciemnośći..]

2009-07-28T18:02:00.003+02:00

Krwią niech szafuje - kto krew ma na zbyciu,
Krzyk niech podnosi - kto zapomniał mowy.
Zniszczeń niech żąda - kto w sobie ma nicość,
Niech głową w mur bije - komu nie żal głowy.
Forsą niech szasta - kto się w forsie tarza,
Obietnicami - kto słowo ma za nic.
Klątwy niech ciska - kto nie czci ołtarza,
Niech bluźni, kto żadnych nie uznaje granic.

A ty siej. A nuż coś wyrośnie.
A ty - to, co wyrośnie - zbieraj.
A ty czcij - co żyje radośnie,
A ty szanuj to, co umiera.

Niech wstydu się lęka - kto próżnią nadęty,
Niech strachu się wstydzi - kto mężny głupotą,
Niech pytań nie stawia - kto czuje się świętym,
Wyroki niech miota - kto schlebia miernotom.
Łzami niech kłamie - kto się współczuć wstydzi,
Śmiechem niech szydzi - kto nie zaznał skruchy,
W orszak niech wierzy - kto nie wie, gdzie idzie,
Orkiestr niech słucha - kto na głos jest głuchy.

A ty siej. A nuż coś wyrośnie.
A ty - to, co wyrośnie - zbieraj.
A ty czcij - co żyje radośnie,
A ty szanuj to, co umiera.

Niech nienawidzi - kto nie umie sławić,
Niech łże - kto w pychy uwierzył bezkarność,
Świat niech opluwa - kogo gorycz dławi,
Życie niech trwoni - kto je ma za marność.
Niech się nie zdziwi - kto wciąż zbawców słucha,
Że będzie rabem kolejnych cezarów,
Którzy okręcą kikut jego ducha
W po stokroć sprane bandaże sztandarów.

A ty siej. A nuż coś wyrośnie.
A ty - to, co wyrośnie - zbieraj.
A ty czcij - co żyje radośnie,
A ty szanuj to, co umiera.
I pamiętaj - że dana ci pamięć:
Nie kłam sobie - a nikt ci nie skłamie.

....droga...i..

2009-07-28T17:53:00.003+02:00

Dokąd jadę? Przed siebie.... Nie widziałeś Odyssa?
Jeśli chcesz, to powtórzę ci to samo po grecku.
Pu pao brosta mu den ton ides ton Odyssea.

[Więc chcesz zostać legendą? Życzę miłej katorgi.]

Piszesz wiersze? A po co? Czy nie starczy nam Norwid....

Stasu doso to eos stin Itaka...

....odnaleść szczęscie...

2009-05-21T19:01:00.004+02:00

Pójdę jako szary brat zakonny
Albo włóczęga lnianowłosy
W tę stronę, z której na zagony
Leje się jasne mleko brzozy.

Chcę ziemię z krańca w kraniec zmierzyć
Idąc za blaskiem gwiazdy płonnej
I w szczęście bliźnich znów uwierzyć
Na miedzy, żytem rozdzwonionej.

Świt ręką pełną chłodnej rosy
Rumiane jabłka zorzy strąca.
Kosiarze grabiąc traw pokosy
Pieśnią witają mnie na łące.

I mówiąc tak samemu sobie
Patrząc za wite z łyka kręgi:
Szczęśliwy kogo przyozdobił
Kijem i torbą los włóczęgi,

Kto w swym ubóstwie nie zna troski
Ani przyjaciół, ani wrogów,
I może z wioski iść do wioski
Modląc się do spotkanych stogów.

...nowa droga.

2009-05-20T18:16:00.002+02:00

Chciałem znów. Znów,znów,znów. Po raz kolejny nie zdołałem iść drogą którą inni uważają za dobrą i właściwą. Nie udało się- zamki upadły, ruiny zaczyna porastać mech zapomnienia. Miasto umarło.

Wallenrod stał się znów Anhellim.

Nowa droga z opuszczonego miasta wiedzie gdzieś dalej.
Bo ile da się przejść przez 3 miesiące? Wrócę znów za morze? Do kogo? Nikt już nigdy nie zobaczy tych oczu. Pod osłoną tajemnicy uwierzą że to jest koniec. Albo też uwierzą że mają jeszcze jedną szansę- jedną jedyną. Taką która zdarza się raz. Tak naprawdę raz- nie na tysiąc lat, nie na 2 tysiące..ale raz. po prostu raz.

A co jesli nie? Jesli jeszcze raz nie uda się postawić kaplicy pod pięknym, wielkim polnym Dębem? Jeśli nie starczy polnych kamieni? Jeśli ziemia nie da dość dobrej gliny by spoić te kamienie? Relikwie do Ołtarza już są- są..ja tylko wiem gdzie.

Ale jeśli się to nie uda..

Nie- UDA SIĘ!!!!

Sen pod wielkim Dębem- podobny stał kiedyś u zarania Mojego Miasta- sen wieczny. Marzenie.

Niebo nad....

2009-05-14T19:04:00.003+02:00

- My to się chyba skądś znamy?
- Nie sadzę.

-Spotkaliśmy się na kursie rebirthingu i medytacji transcendentalnej.
- Nie pamiętam Cię. Też byłeś uczniem?

-Niezupełnie.

-Nie mogłeś być mistrzem. Wszystkich pamiętam.

-Dlaczego wtedy się tak przestraszyłeś? Dlaczego uciekłeś?
-Kiedy?

-Dobrze wiesz o czym mówię. Podczas Twojej ostatniej podróży.
-Nie posłuchałem mistrza i wpadłem w strumień złych energii kosmicznych.

-Energii kosmicznych powiadasz? A powiedz mi szczerze, wierzysz w diabła?
-W diabła?

-Tak, w diabła. W realny byt osobowy, w diabła jako ontologiczne źródło zła we wszechświecie, w diabła jako złego ducha i księcia piekieł, w diabła który działa tu i teraz na ziemi.
-No, to chyba dobre było w średniowieczu, ale nie dzisiaj.

-To znaczy, że diabeł nie może pojawić się w maju 2009 roku w Toruniu?
-Wykluczone.

-Znakomicie. Bardzo mnie to cieszy, że do takiego wniosku dochodzisz właśnie ty, który miałeś okazję spotkać się z...jak to nazwałeś? Ze strumieniem złych energii kosmicznych?
- Nie rozumiem.

[...nie przestawaj. Istnieją ruiny do których ciągną dusze szlachetne małością. Krypty wciąż pełne na których nikt się nie modli. Cmentarzysko podziemne mojego miasta. Pies z kością w pysku. Noc. Pochodnie na wielkim parkingu. 1 świeca. W kryptach czekają Zmartwychwstania i dobrzy i zli. Noc. Kiedyś na tej posadzce śpiewano laudesy. Dzis cisza. Wiatr. Krypty mojego miasta. Cisza. Czarno biała cisza. Od wieków to się nie zmieniło. Tylko ostatnio tam bardziej prosto. Wyrównano boki. Ale niebo wciąż widać. Nie ma palm jerozolimskich...nie ma kolumn, nie ma sklepienia gwiazd.
Wczoraj, nocą, na posadzce słychać było kroki. Procesja dusz. Procesja nadziei. Klucz do tysiąclecia. I noc. Od wielkiego Ołtarza było słychać dźwięk dzwonków. cicho. cichutko...]

I jeszcze Morze...

2009-05-12T16:15:00.000+02:00

Wenecja...;

2009-05-09T08:17:00.008+02:00

Noc jest ciemna, bezmiesięczna, ciężarna burzą i grzmotem. Gorący, parujący wiatr z południa tchnie niby oddech z chlebowego pieca. Porywa się gwałtownymi podmuchami, to cichnie nagle jakby przyczajony. Liście na drzewach dźwięczą metalicznie. Topole szemrzą niby płynące strugi wody. Gdy wiatr przypadnie, szelesty drzew milkną. Gdy wiatr się zrywa, szmer się zrywa, rośnie, wzmaga nad głową, wróży nawałnicę. Zła noc. Nad światem nisko przelatują złe moce. Czy wysyła je wraz z promieniami daleka planeta, jak twierdzi astrolog Pochard? Czy piekło rozzuchwalone grzechami ludzkości przybliża się, jak mówi kapelan? Nie wiadomo, ale zła to noc. Która niewiasta w tę noc pocznie, nie da życia szczęśliwemu człowiekowi. Która w tę noc porodzi, umęczy się i martwy płód wyda. Zła noc. Cień jej nie rzeźwi, cisza nie daje spokoju. Mrok nie zda się odpoczynkiem dnia, lecz wspólnikiem zbrodni. Zioła trujące pęcznieją jadem w dwójnasób. Czyste, słoneczne zwierzęta, rośliny i ptaki męczą się, wyglądając świtu jak zmiłowania. Ruszają się za to swobodnie sowa, nietoperz, puszczyk i ropucha. W taką noc pokusa jest silniejsza, a opór sumienia słabszy. W taką noc można mniemać, że Bóg odwrócił lice ku innym kręgom wszechświata i ziemię przestała osnuwać pełnia jego przytomności. W tę noc daleko, na wzburzonym, wzdętym morzu dzieją się rzeczy straszliwe....

XLI
Doge di Venezia

Są dni...

2009-04-18T14:05:00.001+02:00

...a ja zawsze się bałem że tego nie zrozumiem...

IDZIE WOLNOŚĆ............

2009-04-14T17:16:00.005+02:00

Kościół szykuje jednostkę specjalną

Autor: Redakcja Fronda.pl
Kategoria: Kościół
czwartek, 5. marca 2009 11:32

Ich szkolenie zajmie dziesięć lat. Czeka ich misja specjalna. Na wypadek zjednoczenia Korei kościół Katolicki szkoli nowych księży.

Kościół katolicki w Korei Południowej przygotowuje grupę kleryków, którzy w razie zjednoczenia obu Korei będą pełnić posługę na Północy - informuje agencja Reutera.

Pięciu kandydatów rozpoczęło studia kilka dni temu. W przyszłym roku prawdopodobnie dołączą do nich kolejni rekruci. Przygotowanie kapłanów zajmie około 10 lat.

Nie ma gwarancji, że kiedykolwiek będą mogli pełnić swoją posługę na Północy. Chociaż komunistyczny kraj pozwala na okazjonalne wizyty księży z Korei Południowej, to ich stały pobyt tam jest zabroniony.

Według poza kościelnych źródeł w Korei Północnej mieszka obecnie od kilkuset do około 4 tys. katolików. Przed wojną koreańską w latach 1950-53 było ich około 55 tys. Natomiast w 49-milionowej Korei Południowej jest około 4,5 miliona katolików, co stanowi jedną z największych wspólnot katolickich w Azji.

AJ/Onet.pl

BACK TO...?......

KONIEC

2009-04-05T18:46:00.003+02:00

....jeśli nawet...

zawsze zostanie jeszcze JEDEN

D>O>M.....

2009-04-01T17:23:00.002+02:00

In paribus..

Do mojego Anioła- który wie gdzie umrę, gdzie naznaczą mi grób. Smutno trochę..; pamięć o mnie skończy się wraz ze śmiercią. Norwid także był pochowany w zbiorowym grobie.

....żyć tak jak chcą bogi łaskawsze...

.....I ŻADNEGO MYŚLNIKA NIE ZATRZEĆ.....

Któregoś dnia

2009-03-30T18:28:00.003+02:00

Któregoś dnia z miasta w którym się urodziłem zniknęły wszystkie Kościoły. Nie było to nagłe zjawisko. Znikały już od kilu dni. Nie pamiętam tego dokładnie- ale o ile mnie pamięć nie myli od jakiegoś roku. Pamiętam jedynie że najpierw zniknęły mury..a zaraz potem wszystkie krzyże w ich wnętrz. Najbardziej zainteresowane tym wszystkim zdawały się gołębie miejskie które nie miały teraz już teraz gdzie siadać. Ludzie przeszli nad tym do porządku dziennego- a rada miasta zaczęła się zastanawiać co zrobić z pustymi placami. W końcu pozostało ich całkiem sporo- i to w bardzo atrakcyjnych lokacjach. Od dawna mieli za złe że tak dobre lokalizacje marnują się na miejsca kultu. I w końcu się udało...;
Nocą te miejsca nie biły żadnym błękitnym światłem. Ktoś kiedyś powiedział że w tych miejscach wychowywali się święci i błogosławieni...a kim oni byli? Nie pamiętam. Słowo bez sensu.
Pamiętam jeszcze że to była wiosna- krótko po przestawieniu czasu z zimowego na letni. Drzewa pokrywały białe bazie kotki. Niebo błękitniało...jakby z ironicznym uśmiechem zachodzącego Słońca.
Miasto jednak po kilku tygodniach zaczęło się zmieniać w sposób nie do poznania. Do miasta nie wpadały promienie słońca. Rzeka dotychczas okalająca miasto od południa przestała płynąć. Stanęła w miejscu- tak jakby odechciało się jej płynąć, a raczej bardziej jakby przestało bić napędzające jej bieg serce. Ludzie patrzyli z zaciekawieniem bo po raz pierwszy zobaczyli dno wyschniętej rzeki. Zawsze to jakiś ciekawy widok, inny- bo co oglądać w pozbawionym promieni Słońca mieście. Dno tej rzeki zdawało się być jak zwykłe dno- kilka ton mułu, kilka drzew, śmieci..; tylko ryb nie było. Zniknęły razem z rzeką.

Po 50 latach, gdy byłem w kraju Piotra, spotkałem człowieka który widział dawne miasto jeszcze kilka miesięcy temu. Podobno wdarł się tam las- odebrać to co zostało mu wydarte blisko przed tysiącem lat. Nie wiem- jak wszyscy co się tam stało. Ale podobno na miejscu dawnej Katedry znów rośnie młody dąb. Ma szanse rosnąć tam kilkaset lat...; potem spadnie..; widział też źródełko na miejscu dawnej rzeki. Może coś się stanie dobrego?
Na koniec pożegnał mnie i powiedział że tak zawsze umierają miasta którym wydrze się serca..albo rozpadną się z żalu za świętymi...;

[Katedra św.J- nekropolia Królewska]
[Klasztorny Kościół braci f. pw. WNMP - znanych 2 błogosławionych z tego Kościoła, liczba świętych i błogosławionych celebrujących na jego Głównym Ołtarzu Mszę Świętą znana jast Bogu.]
[Kościół pw.św.J - nekropolia wygnanego ze swej Katedry Biskupa]
[Ruiny Klasztoru braci d. pw.św Mikołaja] - wiara..........że miał cel.

Opowieść o stopniach kolejności...

2009-03-27T18:33:00.001+01:00

"Nawet niebiosa, planety i ziemia
Uznają stopień, pierwszeństwo i miejsce,
Niezmienność, drogę, proporcję, kształt, porę,
Urząd i zwyczaj w całym swym porządku.
(...)
Lecz gdy planety zmieszane złowrogo
Wpadają w nieład, jakie plagi, jakie
Starcia złowróżbne, jaka wściekłość morza,
Trzęsienia ziemi i wichrów szaleństwo,
Lęk, zmiany, groza - gniotą, rozszarpują,
Wstrząsają, aby wyrwać z korzeniami
Jedność i pokój zaślubione w państwach!
O jeśli zachwiać rzeczy kolejnością,
Ową drabiną najwyższych zamysłów,
Choroba stoczy osiągnięcia! Jakże
Społeczność, stopnie w szkole, bractwa w miastach,
Handel spokojny do odległych brzegów;
Jak pierworództwo i prawo starszeństwa,
Korony, berła i wieńce zwycięstwa
Mogłyby miejsce uzyskać właściwe,
Gdyby nie owe stopnie kolejności?
Zniszczcie kolejność, zwolnijcie tę strunę
I posłuchajcie, jaki rozdźwięk wzrośnie!
Rzecz każda zaraz na inne uderzy:
Wzburzone wody urosną nad brzegi
I w papkę zmienią cały ten glob twardy.
Słabość zostanie niewolnicą siły
I syn nikczemny zamorduje ojca.
Siła ma dobra być, inaczej dobro
I zło, wśród których wiekuistej kłótni
Tkwi sprawiedliwość, utracą swe imię -
A z nimi zniknie także sprawiedliwość.
Wówczas rzecz każda przemieni się w siłę,
Siła w pragnienie, a pragnienie w żądzę;
A żądza, wilk ten wszechogarniający,
Wsparty podwójnie siłą i pragnieniem,
Musi zagarnąć wszystko jako zdobycz
I wreszcie pożre sama siebie".

(Troilus i Cressida, I, 3, przeł. M. Słomczyński)

NIE POPIERAM.[..nie potępiam..]

2009-02-22T09:12:00.002+01:00

BEZ KOMENTARZA...

...Dies ire...

2009-02-03T14:22:00.000+01:00

przepowiednia

2009-01-30T16:25:00.002+01:00

...a któregoś dnia słowa wylecą z Twoich dłoni...
...........JAK SPŁOSZONE GOŁĘBIE......

Czasem...; gdy patrze w niebo...;

2009-01-30T11:33:00.003+01:00

Owi inni……

Czasem zastanawiam się po co są…; czy do mojego życia potrzebuję jeszcze jakiś innych. A dlaczego nie miał bym żyć sam? Na ten przykład ja..; nie patrzeć w oczy, nie czytać po Twarzach, nie zapamiętywać, nie czytać, nie wiedzieć…

Inni byli by- ale schowali by się w księgach, w listach, w zdjęciach przysyłanych z jakiejś odległej krainy.

Nie ma tu nic z marzeń- wierzę że kiedyś każdy znajdzie swoją samotność. Ojcowie Kościoła kiedyś wychodzili na pustynie- zaludniali ją. Nie po to by coś odnaleźć- PO TO BY UWIERZYĆ!!

Kiedyś każdy z nas zda sobie sprawę że jest już bezużyteczny- czasem z powodu wieku, czasem z powodu który zna tylko On. A czasem…czasem po prostu wypełni swą misję. Skończyli się. Zobaczyli że zamek Króla wciąż stoi…że teraz można już odejść. Nie ma tu nic z bohaterstwa, nie ma tu nic z pychy.. ; Współczesny człowiek zatracił gdzieś swoją misję. Zaległa pośród stosu papierów na jego biurku w którym ciągle jeszcze, w którejś z szuflad jeszcze jest jakiś święty obrazek.

Kiedy spyta się człowieka co jest w życiu najważniejsze… znamy wszyscy odpowiedzi wiec nie ma po co ich tu pisać. Nie znam nikogo kto odpowiedział że ma 1 cel…. Nikt już nie potrafi służyć. Każdy chce by to mu służono..;

Człowiek wyłamał się z swojego człowieczeństwa i ugrzęzł w borze niewoli. To nie jest mój świat..;

CZŁOWIEK NIE JEST CELEM.

Człowiek kiedyś rodził się i umierał w swojej ojczyźnie /Patria/ …znał ją, uczył się jej…potrafił ją rozpoznać. Gdy wszedł na otaczające wzgórze mógł naprawdę uwierzyć że jest u siebie. A dziś? Gdzie jestem?...

Przez tysiąclecie człowiek odrywał się od swojej ojczyzny. Nie tylko rozumianej materialnie.. ale odbieranej jako własne myśli, własne spojrzenia, dom, rodzina, wiara, prawo i Król. A dziś miesza się wszystko. Wszystko zmienia swoje miejsce. Płonie. Nie potrafimy już czytać po łacinie. Nie potrafimy odczytać tego co przez dziesiątki i setki lat przepisywali mnisi w swoich skryptoriach. Znamy nową łacinę…wulgarną, obsceniczną…bez światła.

Dziś nawet wierzyć jest trudno. Bo jak wierzyć gdy największy autorytet chrześcijańskiego świata jest obrzucany błotem za to że trwa- trwa w nauczaniu Apostołów, przy łamaniu chleba… że wciąż woła owce do owczarni na pastwiskach pośród Dębów. Że gdy te owce wracają, stada wilków walczą z Pasterzem, za to że zabrał im jakoby należny pokarm. Świat się zmienia…

Wiara jest deprawowana nawet przez pomniejszych jej depozytariuszy. Staje się rozmyta, niewyraźna ..jak tysiącletnie freski. Dopalają się pochodnie… więcej się nie zapalą. Nie tu.

Może na pustyni?

Mój świat płonie. Wiara kiedyś się spełni. Znów. Tak jak w 1571…;

Odzyskają mowę zapomniane pomniki…

Ecclesia Militians

2009-01-27T13:46:00.002+01:00

Opór w nas przyśnie niewypowiedziany,
To znaczy taki, jakby go nie było.
Wbrew woli będzie powietrze koiło
Nam rany.

Cisza nastanie w naszych dusz kopalni,
Lśnić nieodkryte będą złote żyły.
Staniemy światu twarzą w twarz — bez siły,
Normalni....

Zawsze podobno istnieje...

2009-01-26T17:17:00.002+01:00

Kiedyś istniało dobro. Bardzo dawno temu. Podobno jego ruiny wciąż można napotkać w lasach i borach. Wystają jeszcze z pod mchu..;
Kiedyś istniał człowiek....

Teraz mamy nową walkę- trzeba na nowo pozwolić człowiekowi...MYŚLEĆ.
W przypadku klęski..hordy barbarzyńców XXI wieku znów rozleją się po Europie...

Albo śpijmy dalej.... pieśćmy uszy dźwiękiem eleganckich wierszy
Lub wierzmy w duchy, czary i różdżki magiczne
W mądrości wschodnie wgryźmy się albo powiększmy
Adeptów astrologii zgromadzenia liczne...
Tam swój horoskop może znaleźć nasze plemię
Niebieskie konstelacje niechaj tropi każdy
Kto nie chce dzisiaj patrzeć na zhańbiona ziemię

MEGAACTIVITY

2009-01-26T13:31:00.002+01:00

Wracam:)

Powrót z gór jest zawsze optymistyczny

sercem nadal ULTRAMONTES!!

Coś pozytywnego

2009-01-09T11:27:00.000+01:00

Dobrze, dobrze - wszędzie i zawsze,
Tak żyć, jak chcą bogi łaskawsze
Od zwycięskich bogów niewoli -
Tylko myśleć - słuchać i patrzeć
I żadnego myślnika nie zatrzeć
W kalendarzu tego, co boli.

Tak pić, by się picia nie zaprzeć,
Wierzyć zawsze w to, co jest słabsze,
W beznadziei córkę - nadzieję.
Kochać to, co trudniejsze, lecz prawsze
Rozumiejąc to, co "nie nasze":
Wielbić wiatr - dlatego, że wieje.

Zapamiętać błędy ciekawsze
Otulając się duszy swej płaszczem
Co nie chroni przed żadnym urazem.
Raz przehulać, co jest hulaszcze
I przemyśleć zwykły sens następstw...
I za własną się wziąć parafrazę.

...Tym wszystkim, lepszym..

2009-01-08T11:28:00.004+01:00

Quia tu es Deus fortitudo mea: quare me repulisti, et quare tristis incedo, dum affligit me inimicus?

Kiedyś postaram się zasnąć. Patrząc Tobie prosto w oczy. Będę już wtedy to robił całą wieczność. Gdy znajdę tam odpowiedz...wtedy być może odejdę. Bo wtedy już będę wiedział jak. Będę znał w końcu wszystkie pytania. Bo przecież gdy to się stanie będę nareszcie wolny...PRAWDA?...poznam prawdę taką jaka Ona jest. Nie bój się.. nie skorzystam z niej. Nie będzie mi bardziej potrzebna już wtedy niż liść spadający z dębu na biały śnieg.
Wszak więcej widziałem w moim życiu upadków. Po co mi kolejny? Bunt przeciwko Tobie nie miałby najmniejszego sensu. Co było wszechpotężne dla mnie nie będzie miało już znaczenia. 7 demonów będzie nadal zamkniętych w Twojej szkatule. Nie..to nie jest takie proste jak zawsze się wydawało. Mi wystarczy tylko to że prawda jest. Że taka istnieje. Że to wszystko ma jakiś sens. Że jestem elementem jakiegoś planu. Że nie jestem jak zwierze które jest zżyte z rytmem swojej śmierci. ..;
Wiesz- w zasadzie to widziałem Cie tyle razy że już nawet zapomniałem ile. Starałem się uwierzyć że to Ty... bo jak nie wierzyć. Bo co pozostaje...; odpowiedz że wiara po cichu zabija? Nie.. Ona daje życie które jest zabijane przez nas samych. Wystarczy zboczyć z drogi..; wystarczy nie podnieść chleba do ust...;

Z tych ziaren nie będzie mąki...
Nie będzie wina z tej wody...

Z TYCH DUSZ NIE BĘDZIE NARODU... ;

Nie będzie kielicha na krew...

..................z tej męki nie będzie ksiąg....

Zastanawiam się tylko nad jednym..

.....................................................dlaczego JA?

2009-01-02T09:38:00.003+01:00

- Podnieś palec i głośno wyznaj Prawo!

Słońce pustyni świeci przeraźliwym blaskiem. Niemal tak jasnym, jak stalowe ostrze w ręku ulema.

Wokół narasta wrzawa, słychać wrzask z setek gardzieli. Nie jest to zgiełk bitwy, choć czuć zapach krwi. Walka dawno skończona. Opodal, na pobojowisku leży tysiące ciał, towarzyszy broni i nieprzyjaciół. Ich krew wsiąkła już w piasek - posoka, którą upaja się tłum, jest świeża.

- Podnieś palec i głośno wyznaj Prawo!

Rany, odniesione w bitwie i te nowe, palą żywym ogniem. Dookoła ogorzałe od słońca, wykrzywione wściekłością twarze. Czarne jak węgiel oczy, z których wylewa się nienawiść, zabarwiona ciekawością. Chcą, by się poddał. By stał się jednym z nich.

Widzi, jak muzułmański uczony mąż pochyla się ku niemu. Znowu błysk stali. Ostrze przebija skórę i wwierca się w mięśnie. Kolejny impuls bólu przeszywa mózg. Chrapliwy głos ulema dociera jakby z oddali, niczym syczący szept kusiciela:

- Podnieś palec...

To była straszna klęska, jedna z najdotkliwszych porażek chrześcijan w Ziemi Świętej. 4 lipca 1187 r., w dnu św. Marcina, patrona rycerstwa - pod Hattin, opodal Tyberiady, sułtan Jusuf Salah ad-Din, znany jako Saladyn, dokonał pogromu wojsk Królestwa Jerozolimskiego.

Padł wtedy, ze zmiażdżoną piersią Rufin, biskup Akry, do ostatka dzielnie broniąc wspaniałego, Prawdziwego Krzyża z sykomory, zdobnego w rubiny i szmaragdy, zawierającego najdroższą relikwię – fragment Krzyża Świętego, na którym przed ponad tysiącem lat umarł Syn Boży.

Po śmierci Rufina drzewce Krzyża pochwycił Bernard, biskup Lyddy. Trwał przy nim, osłaniany przez garstkę templariuszy. Jeden po drugim ginęli pod ciosami Saracenów, aż wreszcie relikwię porwał Taki ad-Din, bratanek sułtana.

„Muzułmanie zdobyli Prawdziwy Krzyż. Była to dla Franków najcięższa strata, ponieważ na nim, jak utrzymywali, ukrzyżowany miał być Mesjasz, niech Mu będzie pokój” – pisał Ibn al-Asir. Wojsku chrześcijan wydarto duszę.

Bitwa pod Hattin okazała się katastrofalna w skutkach dla państwa łacinników w Ziemi Świętej. Dżihad al-Kuds – święta wojna o Jerozolimę – nabrała rozmachu. Hordy muzułmanów zalewały ziemie chrześcijan, niczym niepowstrzymany potop.

2 października padła Jerozolima. Wprawdzie arabscy poeci śpiewali: „Niech potoki krwi oczyszczą Jerozolimę”, jednak Saladyn zadowolił się przyjęciem okupu w zamian za oszczędzenie ludności. Życie i wolność mężczyzny wycenił na 10 dinarów, kobiety na 5, dziecka – na 1 dinar.

Sułtan osobiście pokropił wodą różaną Meczet Al-Aksa oraz Kopułę na Skale, przywracając je islamowi. Jego zwycięstwo zdawało się być całkowite. Bronił się jeszcze tylko Tyr oraz małe enklawy chrześcijan, w okolicach Tyru, Antiochii i Trypolisu.

A jednak... Jednej rzeczy nie udało mu się osiągnąć!

W ów lipcowy dzień pod Hattin, gdy tysiące poległych chrześcijan leżało niepogrzebanych, porzuconych na pastwę hien i szakali, gdy w stronę Damaszku pędzono tłumy jeńców – na pobojowisku znowu rozległy się jęki cierpiących. To pojmani templariusze i joannici dawali świadectwo o Chrystusie.

Było ich dwustu trzydziestu. Tylu rycerzy obu zakonów stało się pod Hattin jeńcami muzułmanów. Każdy ze skazanych otrzymał szansę ocalenia życia – pod warunkiem wyrzeczenia się Wiary, przejścia na islam, „podniesienia palca i głośnego wyznania Prawa”.

Imad ed-Din, osobisty sekretarz sułtana, był naocznym świadkiem egzekucji giaurów. „Byli posępni” – zanotował. Natomiast twarz Saladyna „promieniowała radością”. Fanatyczni ulemowie i sufi z entuzjazmem mordowali jeńców.

„Widziałem tego, który śmiał się szyderczo i zabijał – pisał Imad ed-Din. - [...] Ile pobożnych dzieł dokonał przez podrzynanie gardeł...”

Wobec chrześcijan zastosowano najbrutalniejsze tortury. Ani jeden nie załamał się. Ani jeden nie wyrzekł się Wiary. Żaden nie wzniósł palca i nie wyznał islamskiego Prawa. Dwustu trzydziestu „posępnych” rycerzy-mnichów odeszło do swego Pana.

...i nie znana synowi Tetydy - kadencja skruchy...

2009-01-01T21:08:00.002+01:00

........i jedna myśl i słowo jedno...

Rozstąpi się posłuszne morze
zejdziemy nisko do czeluści
do pustych piekieł oraz wyżej
nieba sprawdzamy nieprawdziwość
i wyzwolony od przestrachów
w piasek się zmieni cały pochód
niesiony przez szyderczy wiatr i tak ostatnie echo przejdzie
po nieposłusznej pleśni ziemi

[...w magicznym czasie...w magicznej scenerii... umieranie...]

............gdy jedno serce uwierzy że może jeszcze...drugie zagłuszy je...waląc jak oszalałe w pudełko zapałek. Wczoraj nie wiedziałem że coś takiego istnieje. Ale przyśniło mi się. Przyśniło się...!! Jedna noga wyciągnięta została z przerębla i niespodziewanie zauważyłem że oplotły ją rośliny. Widziałem też zamarzniętą w lodzie jeziora rybę. Straszna śmierć. Ale to nie jest droga.

Jutro wrócę do domu. Na chwile. Mam nadzieje...

2008....

2008-12-30T16:45:00.002+01:00

Skończył się filip_az v7.0

Zaczyna się filip_az v.8.0

Panie
wiem że dni moje są policzone
zostało ich niewiele
Tyle żebym zdążył jeszcze zebrać piasek
którym przykryją mi twarz

nie zdążę już
zadośćuczynić skrzywdzonym
ani przeprosić tych wszystkich
którym wyrządziłem zło
dlatego smutna jest moja dusza

życie moje
powinno zatoczyć koło
zamknąć się jak dobrze skomponowana sonata
a teraz widzę dokładnie
na moment przed codą
porwane akordy
źle zestawione kolory i słowa
jazgot dysonans
języki chaosu

dlaczego
życie moje
nie było jak kręgi na wodzie
obudzonym w nieskończonych głębiach
początkiem który rośnie
układa się w słoje stopnie fałdy
by skonać spokojnie
u twoich nieodgadnionych kolan

Kiedy już mnie nie bedzie... pomyśl czasem...Ty...A, A, M, Ż, N, M,J,W,R,

9- a wokół huczy wspaniałe życie
rumiane jak rzeźnia o poranku)

.....i inni bohaterowie tej wojny;

2008-12-30T16:29:00.003+01:00

Równy jestem tylko samemu sobie..

Sens mój niczego nie przypomina

Nie budzę w nikim żadnych uczuć

Kiedy umrę w końcu otule się tylko fałszywym snem.

I będe patrzył na bardzo jasny koniec mojego świata.

Nigdy nie wróce. Nigdy już nie pocałuje...

................NIC NIGDY NIKOMU NIE BEDZIE DAROWANE...; NIGDY!!!!!!!

...........................chciałem kiedyś wymazać Twarze nienawiści
...to ja byłem KAINEM!

więc siedzę teraz samotny
na pniu ściętego drzewa
dokładnie w samym środku
zapomnianej bitwy

i snuję siwy pająk
gorzkie rozważania

o zbyt wielkiej pamięci
o zbyt małym sercu....

le barroux

2008-12-25T23:13:00.002+01:00

tylko droga...

...czuć każdy upadający pył z sandałów...

......wierzyć że każdy idzie w dobrą stronę...

....ufać że nikt na Niej nie zginie...

....postawić dom na jej brzegu...

BUNT NAWET PRZECIWKO BOGU...

Droga...zawahanie...powrót...

Pan Bóg...

Nie dał...

Zabrał...

Śmiesznym spiskowcom wolności...

2008-12-25T18:00:00.007+01:00

.....Ale synowie ziemi nocą się zgromadzą
śmieszni karbonariusze spiskowcy wolności
będą czyścili swoje muzealne bronie
przysięgali na ptaka i na dwa kolory

A potem tak jak zawsze - łuny i wybuchy
malowani chłopcy bezsenni dowódcy
plecaki pełne klęski rude pola chwały
krzepiąca wiedza że jesteśmy - sami...

BOŻE MÓJ...POZWÓL MI JESZCZE RAZ...; ..bić się za OJCZYZNĘ

.....holy empty

2008-11-28T17:07:00.005+01:00

Mury kazamat dostatecznie grube
Żeby krzyk każdy wytłumić dokładnie
Błogosławiony, kto przejdzie tę próbę
A kto się złamie, przekleństwo nań spadnie
Logika dziejów nakłada kajdany
Sprawiedliwości zgrzytają zasuwy
I ciągle jedna myśl tłucze o ścianę:
"Nic nie mówić, nie mówić, nie mówić..."

Elegia na odejście...

2008-11-27T15:54:00.002+01:00

Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę
idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
wśród odwróconych plecami i obalonych w proch
ocalałeś nie po to aby żyć
masz mało czasu trzeba dać świadectwo
bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy
a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze
ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych
niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpiclów katów tchórzy - oni wygrają
pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę
a kornik napisze twój uładzony życiorys
i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy
przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie
strzeż się jednak dumy niepotrzebnej
oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz
powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych
strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne
ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy
światło na murze splendor nieba
one nie potrzebują twego ciepłego oddechu
są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy
czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i idź
dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę
powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy
bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz
powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku
a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką
chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku
idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek
do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda
obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów
Bądź wierny Idź

Uwertura do świętego po lewej stronie...

2008-11-27T15:42:00.002+01:00

Chyba jednym z najprostszych przejawów człowieczeństwa w tłumie jest przekonanie o własnej wyjątkowości. Bóg stworzył człowieka... nie stworzył nigdy masy ludzi. Nie stworzył plebsu. Nie stworzył nas 1000... stworzył kobietę i mężczyznę. To my stworzyliśmy zarazę jaką jest tłum. Typowo ludzkie spojrzenie.

Gdy tylko w naszej głowie pojawi się chwila zadumy nad własną wyjątkowością, natychmiast jesteśmy wtłaczani w tłum. Jednobarwny, jednolity, jedno.....;

Kiedyś było inaczej? Nie...zawsze istniał tłum..zawsze istniało miasto. Zawsze istniał ktoś wyjątkowy...a dziś? Dziś nie ma już wyjątków- nie ma wolności. Ostatni raz widziałem ją tonącą w kałuży. Próbowała coś powiedzieć ale zagłuszył ją ryk przejeżdżającej ciężarówki.Potem już tak została.
Ale dziś świat jest inny. Demokracja i nadzieja na jutro. Nie ma już tajemnic. Nie ma już tajemniczych zakamarków w których można się ukryć przed tłumem. Nie ma już miejsc. Ojczyzna duszy zostaje na naszych oczach zamieniona w czterogwiazdkowy hotel. PRZESTAJESZ SIE LICZYĆ.

Różnica miedzy średniowieczem i światem współczesnym jest zupełnie jasna: w średniowieczu struktura jest zdrowa, a zaledwie pewne okoliczności ułomne; w świecie współczesnym pewne okoliczności są zdrowe a sama struktura nie...UMIERAMY...:)

Któregoś dnia uwierzymy na nowo. Kiedyś..zaczynamy odliczanie...2000 lat..:)

Dlaczego?

2008-11-22T13:05:00.005+01:00

W zasadzie co się stało że dziś jest jeszcze...?... w końcu o co tak naprawdę w tym chodziło? PO CO ONI TAM GINĘLI? ZA CO I PO CO?

Charles Edward Louis John Casimir Silvester Severino Maria Stuart, nazywany Bonnie Prince Charlie (ur. 31 grudnia 1720, w Rzymie – zm. 31 stycznia 1788, w Rzymie) - pretendent do tronu brytyjskiego jako Karol III.

Był synem Jakuba Stuarta i Marii Klementyny Sobieskiej, wnukiem obalonego Jakuba II, króla Szkocji, Anglii i Irlandii oraz prawnukiem Jana III Sobieskiego, króla Polski. Zwolennicy jego ojca zwani jakobitami bezskutecznie próbowali go osadzić na tronie brytyjskim. W 1745 Karol Edward wywołał w Szkocji powstanie, które po początkowych sukcesach zakończyło się krwawą klęską - książę zdołał uciec w przebraniu kobiety. Jego ucieczka stała się kanwą romantycznej szkockiej legendy i popularnej pieśni ludowej (śpiewanej do dzisiaj jako kołysanka) pt. "Skye Boat Song". W 1766 zmarł ojciec Karola Edwarda, a jakobici obwołali Karola Edwarda nowym pretendentem do tronu jako Karol III. Papież Klemens XIII, który wspierał poprzedniego pretendenta, nie poparł pretensji Karola Edwarda.28 marca 1772, w Paryżu 52-letni Karol Edward poślubił per procura 20-letnią księżniczkę Ludwikę Stolberg-Gedern. Swoją żonę poznał 14 kwietnia 1772, we włoskim mieście Macerdeta, kiedy ceremonię zaślubin powtórzono w obecności obojga nowożeńców. Para zamieszkała w Rzymie, ale w 1774 przeniosła się do Florencji - wtedy Karol Edward zaczął używać tytułu hrabiego Albany. W 1780 Ludwika zostawiła męża, tłumacząc, że ten znęcał się nad nią psychicznie. Opinia publiczna uwierzyła Ludwice, a przymknęła oka na fakt, że Ludwika od dłuższego czasu żyła w związku z włoskim poetą - hrabią Vittorio Alfieri. Karol Edward nie doczekał się potomstwa ze swoją żoną, ale jego kochanka Clementina Walkinshaw urodziła córkę Charlotte Stuart, księżną Albany).W 1783 Karol Edward legitymizował córkę i nadał jej tytuł księżnej Albany oraz Jej królewskiej wysokości. Tytuły te nie dały Charlotte praw odziedziczenia po ojcu jego pretensji do tronu Anglii. Karol Edward zmarł w 1788 i został pochowany w bazylice katedralnej we Frascati, gdzie jego brat był biskupem. Po śmierci brata w 1807, ich prochy zostały razem pochowane w Bazylice św. Piotra na Watykanie, razem z prochami ich rodziców.

Maria Karolina Ferdynanda Luiza Burbon-Sycylijska, Księżna de Berry (1798–1870) - najstarsza córka Franciszka I Burbona, króla Obojga Sycylii i jego pierwszej żony, arcyksiężniczki Marii Klementyny Habsburg.

W 1816 poślubiła bratanka Ludwika XVIII, króla Francji - Karola Ferdynanda, księcia Berry. Para miała dwoje dzieci:

Ludwikę Marię Teresę (1819-1864), żonę kuzyna Karola III, księcia Parmy,
Henryka Pogrobowca (1820-1883), pretendenta do tronu Francji, męża Marii Teresy Habsburg-Este.

Karolina była bardzo ważną postacią podczas restauracji Burbonów na tronie, po tym jak jej mąż został zamordowany w 1820. Jej syn - Henryk, hrabia Chambord został nazwany "cudownym dzieckiem", ponieważ urodził się jako pogrobowiec. Był on ostatnim potomkiem Ludwika XIV w prostej linii, a po jego bezdzietnej śmierci główna linia Burbonów wygasła. W swoim zamku w Rosny, Karolina zgromadziła pokaźną bibliotekę, która w całości została sprzedana po 1830. Karolina patronowała artystom np. kompozytorowi Gioacchino Rossini, a po tym jak na dworze zaprezentowali sie komedianci z teatru du Gymnase, Karolina sprawowała patronat również nad ich teatrem, który znany był jako théâtre de Madame do 1830.W 1824 zmarł Ludwik XVIII, na tronie zastąpił go teść Karoliny - Karol X. W 1830, Karol X został zmuszony do opuszczenia Francji razem z całą rodziną. Karolina musiała uciec razem z nimi i powróciła do swojej rodziny w Neapolu. Później z pomocą Emmanuela Ludwika Marii de Guignard, vicehrabiego de Saint Priest, próbowała przywrócić władzę głównej linii Burbonów, podczas rządów bocznej linii orleańskiej (Ludwik Filip I panował w latach 1830-1848). Wywołała powstanie rojalistów w Wandei w 1832, ale poniosło ono klęskę. Karolina została aresztowana i uwięziona w zamku Blaye, w listopadzie 1832. Wypuszczono ją w czerwcu 1833, po tym jak urodziła córkę i wyjawiła, że 14 grudnia 1831 w Rzymie potajemnie poślubiła włoskiego szlachcica - Ettore Lucchesi-Palli, księcia di Campofranco i księcia della Grazia. Po skandalu Karolina została uwolniona i skompromitowana udała się do ojczyzny. Potem jeszcze wiele podróżowała i często zmieniała miejsce zamieszkania.

Oboje w swoim życiu doświadczyli wielkiego wyzwania ducha- porwali sobą ludzi. Porwali ich serca..ale nie wyszło. Nie podnieśli się z klęski... nie zginęli na polu bitwy zapisując swoją krwią testamentu dla następców....ocaleli...by umrzeć. By umrzeć jako ludzie...tylko od czasu do czasu wspominając czasy heroiczne.

Co czynić?.... wiara ma szanse porwać każde życie. Każde choćby jeden raz w życiu...

ZA CO WARTO JEST ODDAĆ ZYCIE?...

O tym jak nie KUSić losu...

2008-11-16T13:37:00.003+01:00

W ostatnich dniach w toruńskim środowisku akademickim zrobiło się głośno o sprawie prof. Kusa. Otóż ów człowiek przyznał się do współpracy z SB w początkach swojej kariery naukowej. Teraz ze wszech stron słyszy się nawoływania do rozgrzeszenia wręcz tej postaci z tego niegodnego czynu, gdyż sam się przecież przyznał, nie zrobił nikomu krzywdy, sławny profesor, znany astronom, zrobił to z miłości do nauki, etc, etc...; no po prostu wzór cnót i ideałów!! Jak widzę studentów astronomii którzy niepatrząca na to, że ów człowiek ROZBIŁ W PROCH KARIERY NAUKOWE INNYCH - być może zdolniejszych od siebie- UNIEMOŻLIWIAJĄC IM POPRZEZ SWOJE DONOSY ROZWÓJ KARIER NAUKOWYCH, A CZASEM UTRATĘ ŚRODKÓW DO ŻYCIA wydaje mi się iż oni również są na podobnej stopie jak profesor Kus. Po prostu boją się utraty jednego, bądź co bądź z czołowych astronomów przez nasz Uniwersytet, a przez to zagrożenie istnienia ośrodka naukowego. Ale co jest ważniejsze- prawda...czy stołek? Davila pisał że Uniwersytety są miejscami gdzie młodzi ludzie powinni się nauczyć milczeć. I tu mu trzeba przyznać rację. Bo przecież honor jest wartością bezcenną. Nie wolno go kłaść na ołtarzu nauki.

Gdyby ów człowiek niebyłby profesorem pewnie nie było by tej całej afery- ot...kolejny donosiciel, kapuś etc. Ale że jest jak jest....daje do rozwarzenia fragment satyry I. Krasickiego...zmieńmy kradzież na donos....i będzie jak ulał.

,,Gdy nie patrzy, kto czyni, lecz o co rzecz chodzi,

Wszystko zwie po imieniu: Piotr kradł, więc Piotr złodziej

To prawda, lecz niegrzeczna, wyraz zbyt dosadnie.

Jakże to pięknie nazwać, kiedy Piotr ukradnie?

Można prawdę powiedzieć, ale tonem grzecznym:

Piotr się wsławił w rzemiośle trochę niebezpiecznym,

Piotr zażył, a nie swoje, kunsztownie pożyczył.

Zgoła tyle sposobów grzecznych będziesz liczył,

Tak fałsz będziesz uwieńczał, do prawdy sposobił,

Że na to wreszcie wyjdzie: Piotr kradł, dobrze zrobił."

FRONDA!!

2008-10-24T17:17:00.007+02:00

Może to tylko podanie, może coś więcej...; Pozostaje historia okryta płaszczem tajemnicy.

Kraj daleki i nie zrozumiały. Jak człowiek który się zakocha..; Kraj przytłaczających odległości. Odrębny świat, gdzie dobro i zło mają posmak absurdu i jakże często bywają często sprowadzane do absurdu.

Mroki średniowiecza. Dawne czasy, o których zapomniano. Wielkie miasto otoczone murami. Wyrastają nad nim baszty i cerkiewne kopuły. Lśni z daleka złoto krucyfiksów wieńczących dachy świątyń! Wokół lasy i ludzie o szczególnej, prostej urodzie, a dalej już tylko step;

Zamek wybudowany przez Wielkiego Kniazia. Do wysoko sklepionej komnaty sączy się przez kolorowe szybki okien gęste i przyćmione światło. Stary człowiek na wyłożonym złotogłowiem posłaniu, obok niego chłopiec. Z cichym skwierczeniem płoną świece. Światło wędruje w głąb komnaty i rozjaśnia czerń ikon, ożywiając grupy świętych, dając migotliwe wrażenie ruchu.

Za chwilę święty Michał zatańczy na rumaku pośrodku komnaty a chór świętych zanuci Hospody pomyłuj...; Lśnią złote aureole.
Płoną świece.

Nie minie godzina i nad miastem zapadnie zmrok. Po północy pośród nocy dzwon wieszczący śmierć Kniazia Rusi. Chłopiec pyta o dzwon...; Święty Michał Obrońca harcuje po komnacie i złotą szablą wycina hordy demonów. Lśnienie aureoli staje się jaśniejsze od światła słonecznego. Starzec, jeśli coś wie zabierze tajemnicę do grobu...legenda trafia do kronik.

Wieki średnie. Wielki Kniaź buduje monastyr nad wielką rzeką. Wiele lat później w tym monastyrze mam być pochowany wielki poeta Tej ziemi.

Monastyr to pomnik, strażnik ludzkiej dumy. Hołd ale tez wyzwanie dla Boga twórcy tego co wielkie. Bóg jest nieogarniony jak Ziemia, jak Ruś...; Kniaź o tym wie i bez należytej pokory chce tego dowieść. Dlatego buduje monastyr. Sprowadza najlepszych architektów, opłaca budowniczych. Tysiące poddanych gną karki przy budowie świątyni. Zakonnicy odprawiają nieustannie modły do Pana; o pomyślność budowy, o ostateczny sukces ludzkiego starania.

W gotowych już nawach brzmią cerkiewne churały. Płoną tysiące świec i oliwnych kaganków. Kniaź czyni zakonników odpowiedzialnymi za dzieło. Daje im swoje słowo, a słowo Kniazia znaczy: stań się!

Wybudowano już nawy i pokryto kopułą. Rosną wierze, dzwonnic; odlewany jest dzwon. Dzwon będzie największym dzwonem, jaki widziały ludzkie oczy. Już gotowy ma być zawieszony u szczytu dzwonnicy.

Z niewypowiedzianym trudem setki ramion podnoszą go do góry. Kiedy już wisi jeden z zakonników uderza weń na próbę- dzwon jednak milczy. Nie wydaje brzmienia..;

Serce z brązu nie potrafi rozbudzić w nim życia, dać mu melodii, której oczekiwano. Ludwisarze musieli popełnić jakiś błąd. Dzwon nie jest pęknięty.

Stop jakiego użyto, zgadza się z najlepszymi recepturami.

-Brak mu duszy-mówią zakonnicy.

-Ciąża mu głowy wrogów Kniazia- powtarza się miedzy ludem.

Dzwonnica stoi na stromym brzegu rzeki. Przepływający tędy rybacy żegnają się nabożnie na jej widok.

Kniaź chce słyszeć bicie dzwonu, a słowo Kniazia znaczy: stań się!

Budowniczowie mówią:

-Dzwon trzeba zrzucić na dół, rozbić, przetopić i odlać na nowo. Potem znów zawiesić.

Ale Kniaź chce słyszeć bicie dzwonu. Rusza na wyprawę wojenną. Kiedy wróci- dzwon ma wieści jego powrót. Mnisi modlą się do Boga o pomoc. Nikt z ludzi nie poradzi. Budowniczowie i zakonnicy dadzą głowy.

Modły trwają cała noc. Znów brzmią cerkiewne chorały, wosk świec topi się u wrót tajemnej głębi ikon. Bóg nie zsyła anioła; święty Michał trzyma na wodzy swoje hufce. Święty Jerzy zapomniał o wyznawcach i walczy gdzieś w świecie ze złem wcielonym w jadowitego smoka.

O świcie ma wrócić Kniaź. Powiadomił o swoim powrocie przez umyślnego. Przed świtem zakonnicy opuszczają klasztor. Zostaje tylko Igumen, człowiek święty i uczony. Ma wiele lat i tyleż ksiąg w pamięci. Nie boi się gwałtowności Kniazia i pokłada ufność w Panu.

Modli się całą noc, leżąc krzyżem u stup dzwonu.

Czeka na cud. Ramiona pańskie są wszechmocne, wielkość pańskiej łaski jest nieograniczona. Jak Ruś, jak ludzka pycha.

Zostaje mu tylko wiara, śni.

Następnego dnia o świcie, wyprzedzając zastępy kniaziowych rycerzy, wyprzedzając szczekanie psów i łoskot dudniących w nadwołżańskiej mgle bębnów – dzwon się odzywa. Bije tryumfalnie w nieboskłon i niesie wieść o chwale Pana, o chwale jego Syna- Człowieka. Dźwięk żywego brązu jest radosny, przeczysty, rozchodzi się daleko wzdłuż brzegów rzeki, nad którą postawiono monastyr. Budzą się ptaki i radośnie krążą wśród drzew. Jaskółki śmigają jak tatarskie strzały wokół dzwonnicy. Rozproszeni zakonnicy powracają w mury świątyni. Kniaź obdarowuje suto przybytek i wzywa Igumena.

Zakonnicy znajdują go u stup dzwonu. Jest oniemiały, leży bezwładnie na powale i chwytając za rękaw, usiłuje coś powiedzieć pierwszemu z braci. Ma martwe oczy choć widzi. Nie odzywa się.

Sprowadzają go na dół. Wygląda jak człowiek, z którego wyjęto kości. Półprzytomny, jakby nieświadomy czynów i słów.

-Cud, cud- powtarza się w całej Rusi. Lud snuje coraz to nowe legendy. Mówi się o Żydzie, którego widziano, jak wymykał się nocą z dzwonnicy; miał gliniane ręce i odzywał się głosem psa.

Po miastach i wsiach wędruje ślepiec, o którym powiadają że podpatrując modlitwę Igumena- oślepł.

-Widziałem...-powiada ludziom i nie kończy, a z jego wyblakłych oczu płyną wielkie jak groch łzy.

Gdy bije dzwon, milknie Ruś cała i słuchają wszyscy weź wyjątku: książęta, popi, bojarzy, lud prosty i niewolnicy.

Gdy bije dzwon, zamiera słońce i chmury przestają płynąć po niebie.

Gdy bije dzwon, na nieboskłonie pojawia się świetlisty rycerz; a jego zbroja jaśnieje diamentową poświatą wszystkich gwiazd niebieskich. Mknie na siwym rumaku z podniesioną wysoko brylantową włócznią i rozpierzchają się chmury, w szczelinie zaś uchylonego nieba widać niebieskie zastęp, chóry archaniołów i tron samego Boga.

Igumen pozostaje do końca życia w swej celi. Nigdy jej nie opuszcza. Umiera dwa lata późnie, nie wypowiedziawszy ni słowa.

Przed śmiercią odwiedza go Kniaź. Po wielu latach, już na łożu śmierci opowiada wnukowi, że zamknąwszy się w celi z Igumenem., był świadkiem, jak ten zasłonił ręką usta i nakreślił w powietrzu potrójny znak krzyża, jak by chciał powiedzieć ,, Nie wolno mi...”

Tajemnicę dzwonu próbują rozwikłać najwięksi inżynierowie. Rozkładają ręce i też mówią o cudzie.

Potem wszystko rozpada się w pył.

Znika z wysokiego brzegu wielkiej rzeki monastyr, o dzwonie ludzie zapominają. Groby budowniczych wietrzeją w stepie. Wiatr rozsiewa kurhany. Legenda coraz rzadziej powraca w pieśniach. Umiera jej ślad w ludzkiej pamięci. Zostaje pustka i milczenie.

Tak jak milczenie oszalałego Nietzsche’go, który wieziony pociągiem z Turynu do Bazylei śpiewał cicho w tunelu Gottarda:

Dusza moja, jak lira

Niewidocznie dotknięta

Nuciła w sekrecie pieśń gondoliera

Drżąc od barwnego szczęścia

Czy słuchał jej ktoś?...

Refleksje przed/po

2008-10-16T17:46:00.004+02:00

2 Swiaty...; dobro i zło. Zastanawiam się czy nasza kultura nie powinna się opleść wokół tej cyfry. Bo taki jest świat- ma zawsze dwie połowy. Taka smutna refleksja naszła mnie po ostatniej wizycie w jednym z klubów studenckich...; W środku świetna zabawa, młodzi studenci, fajna muzyka, ogólnie bardzo sympatycznie... podczas gdy na zewnątrz? Łysi ,,ochroniarze" w najbardziej wyszukanej ,miejskiej łacinie" kłócili się z innymi podchmielonymi jegomościami. A zaraz obok jakaś dziewczyna podtrzymywała ledwie przytomnego, wymiotującego kolegę.

Taki świat- taka rzeczywistość. Czy uciekać stąd? Porzucić bez walki świat uznając że i tak nie da się nic zrobić. Że współcześni ludzie w przewarzającej większości noszą w sobie najgorszy z genów- gen ludzkiego łajdactwa...;
Świet wydaje się kąpać w swoim samozadowoleniu, braku elementarnej pokory...; rzadko kiedy widzimy nawet by ktoś przyznał się do błędu- przeciez lepiej brnąc w zaparte.
Chciałbym kiedyś napisać że spotkałem dobrego człowieka- kogoś kto jest naprawdę wart swego człowieczeństwa. Kogoś kto naprawde jest wstanie ocenić rzeczywistość taką jaka jest.
Ale może to są bajki. Bajki i ballady które czyta się dzieciom by szybko zasneły.. by miały piękne sny. By wydawało się im jak francuskiemu rybakowi..,,Widziałem khula..."
Kiedyś ludzie

Kiedyś mogło się służyć. Być wolnym człowiekiem- można było wybrać osobę której będzie się służylo. Król...; żeby być kochanym za nic, wystarczy być królem. Jedyny system rządów oparty na miłości. Króla do poddanych, poddanych do Króla. Łaska..

Tak naprawdę nigdy nie widziałem ołtarza z ktorego wnętrza bije błękitne światło. Nie istnieje taki być może. Ale naprawdę marzę że gdy któregoś dnia przejdę obok zapadłej do wewnątrz ze starości bazyliki...oślepi mnie to światło..

[Cud, cud...jak bym nie miał nic lepszego do roboty] Pius X

Duszą i ciałem oddany...;

[16 X 2008]... bo umrzeć łatwo- żyć jest trudno ...

"

Chyba największym błędem...

2008-10-15T19:01:00.001+02:00

...Pana Boga jest to że dał człowiekowi pamięć...;

A oto raz nocą, obudził Szaman Anhellego mówiąc mu: Nie spij, ale chodź ze mną, albowiem są rzeczy ważne na pustyni.

Wdziawszy więc białą szatę Anhelli udał się za starcem, i szli przy blasku gwiazd.

Niedaleko więc zaszedłszy ujrzeli obóz cały małych dzieciątek i pacholąt gnanych na Sybir, które odpoczywały przy ogniu.

A we środku gromadki siedział pop na tatarskim koniu, mający u siodła dwa kosze z chlebem.

I zaczął owe dzieciątka nauczać podług nowéj wiary ruskiej i podług nowego katechizmu.

I pytał dzieci o rzeczy niegodne, a pacholęta odpowiadały mu przymilając się, albowiem miał u siodła kosze z chlebem i mógł je nakarmić; a były głodne.

Więc obróciwszy się ku Anhellemu Szaman rzekł: Powiedz! nie przebrałże miary ten ksiądz zasiewając złe ziarno i każąc czystość dusz tych maleńkich?

Oto zapomniały już płakać po matkach swoich i tu się wdzięczą do chleba jak małe szczeniątka; szczekając rzeczy złe i które są przeciwko wierze.

Powiadając, że car jest głową wiary i że w nim jest Bóg i że nic nie może rozkazać przeciwko Duchowi świętemu, nakazując nawet rzeczy podobne zbrodniom, albowiem w>nim jest Duch święty.

Użyję więc przeciwko temu księdzu ognia niebieskiego, aby go spalić, i stracę go w oczach dzieciątek.

A skoro wyrzekł Szaman słowo przekleństwa, zapalił się ów pop na koniu, i wyszły mu z piersi płomienie, które się złączyły w powietrzu nad głową.

I przelękniony koń unosić go zaczął po stepie palącego się; a potem wzdrygnąwszy się zrzucił z siebie węgiel siedzący na siodle do ostatka.

A oto na owem próchnie człowieka chodziły skry..... jak owe iskierki, które są na spalonym papierze błędne i snujące się w różne strony.

Przybliżywszy się więc Szaman ku dzieciątkom rzekł: Nie lękajcie się; Bóg z wami.

PO CO MI SUMMORUM PONTIFICUM?

2008-10-14T18:39:00.004+02:00

Summorum Pontificum...i co dalej?
Mamy dokument, mamy błogosławieństwo Ojca Świętego, opiekę komisji Ecclesia Dei, kilka stoważyszeń na prawie papiskim celebrujących Mszę ,,trydencką",kilkunastu(?) kapłanów w Polsce którzy pragną celebrować Najświętszą Ofiarę w tymże rycie nadzwyczajnym. Do tego dochodzi grupa ministantów, i może kilkuset wiernych. Fajnie. Naprawdę jest się z czego cieszyć bo na początku Apostołów było 12. Nie ma tu żadnego sarkazmu. Po czasach najazdów barbażyńskich na Cesarstwo Zachodnie, płomień kultury rzymskiej i chrześcijaństwa tlił się jedynie w kilku benedyktyńskich opactwach. Gdyby nie duch św. Augustyna i wysiłek tych ,,bożych herosów" w mnisich habitach, byćmoże dziś byśmy byli w najlepszym razie Arianami...albo też czcili Tygława i Swarożyca.
Ale wracając do tematu- nie chce pisać o tym co by tu zrobić by wspaniała starożytna liturgia znów rozkwitła wielkim blaskiem, by Kościoły były pełne ludu po łacinie spiewającego psalmy.Bądzmy szczerzy-TE CZASY SĄ STRACONE! Nie ma powrotu do średniowiecza. Z przykrością trzeba to podkreślić. Uważam jednak że ,,BÓG WSZECHMOGĄCY A FORTUNA ZMIENNA".I może stanie się dokładnie odwrotnie niż napisałem. Ale puki co sprawa wygląda tak a nie inaczej. Trzeba raczej umacniać przyczółki niż zdobywać nowe terytoria.
Z moich własnych doświadczeń wynika że tradsi są czasem takim zamkniętym środowiskiem które skupia się na tym by uczestniczyć tylko w wyścielaniu swojego gniazda. A reszta zrobi się sama. Tymczasem wiele osób w lokalnym Kościele nie wie nawet że taka Msza Święta jest celebrowana w okolicy. Nie tyle że się tym nie interesują...ale po prostu nie wiedzą. Dlatego trzeba zrobić wszystko by im to pokazać. Powiedzieć , ,,Hej- w Kościele pw. św.X jest Msza Święta taka jak przed soborem. Choć i zobacz". Warto po prostu ZAREKLAMOWAĆ MSZĘ. Może to brzmi bardzo płytko...ale wydaje mi się że warto spróbować.
Kwestią kolejną jest wyjaśnienie ,,ludziom z ulicy" o co tu idzie. Bo nie łudzmy się- człowiek który pierwszy raz przyjdzie na Mszę Świętą w rycie nadzwyczajnym nie zrozumie z tego nic. Mam tu na myśli osobę która naprawdę przyjdzie na Mszę Świętą...a nie osobę która przyjdzie ,,bo rodzice, wujek, ciotka kazali". Naprawdę- są ludzie którzy nie siedzą w neci, nie są fascynatami Rytu...ale chcą się pobożnie pomodlić..;

Pomyślmy...

Przypowieść na własne 25 urodziny...

2008-10-08T19:14:00.001+02:00

We trzy zaś godziny po północy, usłyszał Anhelli stukanie do drzwi, które były z lodu, i odwaliwszy bryłę wyszedł na księżyc.

I zobaczył owego Anioła, który mu był przypomniał miłość dla niewiasty i pierwszą jego miłość na ziemi; więc spuściwszy przed nim głowę, stał cicho.

I rzekła do niego Eloe: Wynieś mi tu umarłą twoją siostrę, ja wezmę ją i pochowam litośnie; moją jest.

Odszedłszy więc Anhelli do jamy, wziął na ręce trupa, wyniósł i położył go na śniegu przed Aniołem.

A Eloe uklęknąwszy nad śpiącą, podłożyła pod nią z obojéj strony końce skrzydeł łabędzich i zawiązała je pod umarłą.

I z pełnemi trupa skrzydłami, wstawszy na księżyc, odeszła.

Wrócił więc Anhelli do jamy pustéj, i spojrzawszy na ściany zajęczał, bo już jéj nie było.

2008-10-06T19:07:00.000+02:00

A kiedy umrze ostatni obrońca,
Co o zasadach pojęcie miał jeszcze -
Będziemy modły wznosili złowieszcze
Do słońca.

Najserdeczniej zapraszam:)

2008-10-03T19:34:00.000+02:00

Jak to się stało że żyje jeszcze...25 lat...;

2008-09-23T19:50:00.002+02:00

....że też jeszcze istnieje. To chyba największa niespodzianka tych 25 lat...; że zdołałem się aż tak zmienić.
Ale nie czuję się jakiś stary. Niektórzy sądzą że ja liczę czas w tysiącleciach. To nie prawda.
Jak każdy chcę żyć. Chcę cieszyć się...i chce dobrze przeżyć swoje życie. W prawdzie- w nadziei że jutro być może będzie koniec świata. Radosna perspektywa.
Radosne spojrzenie na życie z perspektywy czasu.
Przepraszam wszystkich których zraniłem...; przepraszam wszystkich którym kiedyś powiedziałem coś złego..
Dziękuję wam wszystkim, którzy pomogli mi iść w stronę dobra.
25...; A więc według wszystkich obliczeń zostało mi jakieś 8 lat..:). A to co będzie za 8 lat...?...BĘDZIE:)...

Jesli ja oczy mam przeźroczyste...

2008-09-21T20:37:00.003+02:00

Są czasem chwile gdy czas staje. Czasem nawet się cofa..i czasem..a czasem to nawet nie za bardzo łapie się o co chodzi. Ale co poradzić. To jest rzeczywistość w którą jakimś cudem pchnoł nas Bóg i w niej nijak istniejemy. Bo istnienie jest ciągłością. Owszem- może być tymczasowe..ale jest...i trwa.
Co jednak gdy staje czas? Co jednak gdy chwile wracają. I ta nostalgia...; rodzaj tęsknoty.. pewna forma nienawiści w stosunku do czasu że pożarł chwile i już jej nie ma..; nie odzyskamy jej już nigdy..odjechał ostatni pociąg i do przyszłych wakacji stacja będzie zarastać krzewami.
Każda istota jest jesienna.

Na pamiątkę ostatniego spotkania...;

2008-09-21T20:20:00.002+02:00

Zmierzch wszedł cicho przez sień-
twój profil jak cień
rozpłynął się w mroku.
Zmierzch, więc – chyba już czas –
twój uśmiech mi zgasł
i smutno jest wokół...
Na zmierzch otworzę cichutko drzwi
i nie zobaczysz, jak ciężko mi,
jak bardzo ciężko mi iść,
gdy zmierzch twą zakrył mi twarz
i nie wiem czy masz
w oczach żal
czy może – zmierzch?

Jest między nami wiele ciszy
i bardzo mało słów.
Słów więcej boję się usłyszeć –
powiedzieć: „Mów” ...
Nie wiem, co się za ciszą kryje –
nie wiem – czy wiedzieć chcesz.
Więc może lepiej niech okryje
słowa i ciszę zmierzch.....;

[...dawno, tak bardzo dawno że tego nie pamiętam..]

............I CO TERAZ?..............

2008-09-19T08:01:00.003+02:00

No to mleko się rozlało. Już nie tylko lewicująca La Repubblica, nie tylko Il Giornale, ale o totalnym bezhołowiu i anarchii wśród tak zwanych „znajdujących się'' w tak zwanej „pełnej'' tak zwanej „łączności'' ze Stolicą Apostolską duchownych trąbi już nawet Radio Watykańskie:

Wielu biskupów utrudnia wprowadzanie w życie dokumentu Benedykta XVI o korzystaniu z przedsoborowej liturgii – twierdzi sekretarz (Wiceprzewodniczący! - przyp. mój - Dextimus) Papieskiej Komisji Ecclesia Dei. Prał. Camille Perl uczestniczył we wtorek w sympozjum na temat papieskiego motu proprio Summorum Pontificum zorganizowanym pod patronatem watykańskiej dykasterii ds. tradycjonalistów przez stowarzyszenie Młodzi i Tradycja. W swoim wystąpieniu pokusił się o pierwszy bilans, w rok po wejściu w życie papieskiego dokumentu. Jak wynika z danych dykasterii, bilans ten jest ze wszech miar negatywny.

„We Włoszech większość biskupów, z nielicznymi godnymi uznania wyjątkami, utrudnia wprowadzanie w życie motu proprio o Mszy łacińskiej – stwierdził ks. Perl. – To samo trzeba powiedzieć o wielu zakonnych przełożonych generalnych, którzy zakazują swym kapłanom sprawowania Mszy św. według starego rytu”. Z jeszcze większą opozycją papieska decyzja spotkała się w Konferencji Episkopatu Niemiec, która wydała restrykcyjne i biurokratyczne rozporządzenie, utrudniające korzystanie z motu proprio. Zdaniem sekretarza papieskiej komisji taka postawa prowadzi jedynie do kolejnych konfrontacji wewnątrz Kościoła. „Na moim biurku rośnie sterta listów od wiernych z różnych stron świata, którzy wciąż jeszcze domagają się wprowadzenia w życie motu proprio” – powiedział prał. Perl.

Sekretarz Komisji Ecclesia Dei przyznaje, że realizacja papieskich postanowień w sprawie przedsoborowej liturgii napotyka na dwie obiektywne trudności. Z jednej strony istnieje całe pokolenie kapłanów, którzy zostali poddani indoktrynacji i sądzą, że dawna liturgia uległa po prostu przedawnieniu. Do sprawowania przedsoborowej Mszy nie są więc ani przygotowani, ani pozytywnie nastawieni. Z drugiej strony, są miejsca, gdzie brakuje powołań. Trudno więc sobie wyobrazić, że kapłan, który w niedzielę musi odprawić trzy Eucharystie, będzie miał ochotę na czwartą, po łacinie. Jak wynika z danych Papieskiej Komisji Ecclesia Dei, kraje, w których najczęściej sięga się po Mszał Jana XXIII, to Francja, Kanada, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Australia.

kb/ adn_kr

Kodeks Prawa Kanonicznego, Kan. 751
(...) schizmą [nazywa się] odmowę uznania zwierzchnictwa Biskupa Rzymskiego lub utrzymywania wspólnoty z członkami Kościoła, uznającymi to zwierzchnictwo

Jak nazwać biskupów, którzy uparcie i z premedytacją utrudniają swoim podwładnym kapłanom korzystania z ustawy kościelnej promulgowanej przez najwyższego prawodawcę, Ojca świętego? Jak nazwać kapłanów, którzy odmawiają wiernym sakramentów, które im się należą, jak psu buda?

[ZA http://breviarium.blogspot.com Napisał Dextimus dnia 18.9.08 ]

Eloe

2008-09-10T07:36:00.003+02:00

...Ty co wypasasz na grobach Reny...

....ja się zowę rzeką podziemną...

2008-09-06T19:51:00.001+02:00

I rzekł Szaman: Oto już nie będziemy cudów okazywać, ani mocy Bożej, która w nas jest, ale płakać będziemy; bo zaszliśmy do ludzi, którzy nie widzą słońca.
Ani nauk im dawać należy, bo ich więcej nauczyło nieszczęście; ani nadziei im dawać będziemy, bo nie uwierzą. W dekrecie, co je potępił, napisano było: na wieki!...

2008-09-04T21:36:00.003+02:00

Wybiorę więc jednego z nich i ukocham go jak syna, a umierając oddam mu ciężar mer, i większy ciężar, niż mogą unieść inni; aby w nim było odkupienie.I pokażę mu wszystkie nieszczęścia téj ziemi, a potem zostawię samego w ciemności wielkiej z brzemieniem myśli i tęsknot na sercu.To powiedziawszy przywołał do siebie młodzieńca imieniem Anhelli i położywszy na nim ręce wlał w niego miłość serdeczną dla ludzi i litość.

A obróciwszy się do gromady rzekł: Odejdę z tym młodzieńcem, abym mu pokazał wiele rzeczy bolesnych, a wy zostaniecie sami uczyć się, jak znosić głód, nędzę i smutek.

2008-09-03T18:24:00.002+02:00

Tak mówił rycerz, a Eloe powstawszy znad trupa rzekła:

Rycerzu, nie budź go, bo śpi.On był przeznaczony na ofiarę, nawet na ofiarę serca. Rycerzu, leć daléj, nie budź go.Jam jest w części odpowiedzialna, że serce jego nie było tak czyste jak dyjamentowe źródło, i tak wonne jak lilije wiosenne.To ciało do mnie należy, i to serce mojem było. Rycerzu, koń twój tentni, leć daléj!

I poleciał ów rycerz ognisty z szumem, jakoby burzy wielkiéj; a Eloe usiadła nad ciałem martwego.I uradowała się, że serce jego nie obudziło się na głos rycerza i że już spoczywał...

(juliusz słowacki ANHELLI)

klucz do wszystkiego...;

WEZWANIE

2008-09-01T20:46:00.000+02:00

PIEŚŃ WIĘZIENNA

2008-08-29T23:00:00.002+02:00

Z bożej łaski
król Anglii,
książę Normandii i Akwitanii,
hrabia Andegawenii

Pieśń więzienna (Ryszard Lwie Serce, 1193-1195)

Ja nuls óm pres non dir? sa razon
Adrachament, si com óm dolens non;
Mas per conórt deu óm faire canson.
Pro n'ai d'amis, mas paure son li don;
Anta lur es si, per ma rezenson,
Soi çai dos iv?rs pres.

Człowiek zamknięty we więzieniu złym
Smutno śpiewa i smutny składa rym,
Bo w smutkach może się pocieszać nim.
Mam przyjaciół, lecz przyjaźń ich jak dym;
Na okup skąpią. Hańba, bym dwie zim
Był tak uwięzionym!

Oto, baroni moi, głoszę wszem:
Wam z angielskich i wam z francuskich ziem;
Najbiedniejszemu z druhów - dobrze wiem! -
Gnić nie dałbym, przez skąpstwo, w lochu złem:
Lecz wam wymawiać skąpstwa ani śmiem:
Wszakże - uwięzionym.

Dobrze poznałem z teraźniejszych prób:
Traci druhów, kto więzień albo trup.
Biada mi! zapomniany wejdę w grób;
Lecz im - hańba przypadnie jako łup,
Gdy przez brak złota łamiąc dany ślub
Wzgardzą uwięzionym

Nic mnie nie dziwi serca mego ból:
Mój suzeren wszedł do mych miast i pól.
Przysięgi pożarł niepamięci mól,
Choć relikwią klął się wraz ze mną król.
Lecz wkrótce mnie ujrzycie w innej z ról,
Już nie uwięzionym.

O, hrabino! Bóg niech cię w pieczy ma:
I damę mą, dla której oto ja
Zawsze uwięzionym.

2008-08-29T22:46:00.000+02:00

W naszym ludzkim bólu
w zdumieniu odejściem,
spróbuj chwycić szczęście
ciepłem tamtych rąk,
niecierpliwość spojrzeń
minionych niestety,
ujrzeć marność dążeń
jak dobiec do mety.

Kwestia smaku..

2008-08-20T20:10:00.002+02:00

To wcale nie wymagało wielkiego charakteru
nasza odmowa niezgoda i upór
mieliśmy odrobinę koniecznej odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku
Tak smaku
w którym są włókna duszy i chrząstki sumienia

Kto wie gdyby nas lepiej i piękniej kuszono
słano kobiety różowe płaskie jak opłatek
lub fantastyczne twory z obrazów Hieronima Boscha
lecz piekło w tym czasie było jakie
mokry dół zaułek morderców barak
nazwany pałacem sprawiedliwości
samogonny Mefisto w leninowskiej kurtce
posyłał w teren wnuczęta Aurory
chłopców o twarzach ziemniaczanych
bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rękach

Zaiste ich retoryka była aż nazbyt parciana
(Marek Tulliusz obracał się w grobie)
łańcuchy tautologii parę pojęć jak cepy
dialektyka oprawców żadnej dyskryminacji w rozumowaniu
składnia pozbawiona urody koniunktiwu

Tak więc estetyka może być pomocna w życiu
nie należy zaniedbywać nauki o pięknie

Zanim zgłosimy akces trzeba pilnie badać
kształt architektury rytm bębnów i piszczałek
kolory oficjalne nikczemny rytuał pogrzebów

Nasze oczy i uszy odmówiły posłuchu
książęta naszych zmysłów wybrały dumne wygnanie

To wcale nie wymagało wielkiego charakteru
mieliśmy odrobinę niezbędnej odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku
Tak smaku
który każe wyjść skrzywić się wycedzić szyderstwo
choćby za to miał spaść bezcenny kapitel ciała
głowa

Z. Herbert

Sprawozdanie [ w prawie którego nie potrafię przestrzegać]

2008-08-19T21:15:00.002+02:00

Droga. Myśl o drodze jest- a przynajmniej zdaje się początkiem wszystkiego. Bo gdy się rodzimy już gnamy do przodu..byle dalej, byle dziś, byle jutro.

Myśl o drodze nie jest czymś jednostkowym. Droga jest w każdym z nas.. każde stworzenie mimowolnie szuka ścieżki którą może isć. Nie ma znaczenia co jest tą drogą...; Któregoś dnia można zdać sobie sprawę że droga jest zła. Że może niewłasciwa. Ze lepiej było iść inną. Jednak nigdy nie warto się zatrzymywać. Nie wolno. Bo taka jest droga. Próbujemy dorównać sobie samemu. Bo droga idzie w dół lub do góry. Nigdy nie zdamy sobie sprawy z Tego że mamy tak naprawdę wszyscy jedną drogę. A ona prowadzi do dokładnie jednego punktu.

Człowiek zagładę nosi w duszy- wystarczy go przerazić.

Autoportret z A.[...zdjęcia z konferencji WOLNOŚĆ]

2008-08-18T20:01:00.002+02:00

...i dlatego wciąż jeszcze istnieje. Choć pęd próżny toczę to dla mnie lepsze.
Któregoś dnia być może uznam że to nie ma sensu. Że zmarnowałem czas który został mi dany.
Jednak teraz w to nie wierzę.
Wierzę tylko w jedno. Wierzę że ja to ja. Że istnieje Tajemnica która kiedyś przed wiekami nadała sens temu wszystkiemu. Nie zadaję pytań. Może dlatego że były by pozbawione sensu. Mi wystarczy trwać. Być nijako strażnikiem nieistniejącej może, a może tylko zatopionej kaplicy. Nie ma w niej już nic. Ale to bez znaczenia. Desygnaty nigdy też nie istniały. Nie jestem i nie byłem panem sytuacji. Tylko falą na bezmiernym oceanie milczenia. Cisza...cisza...;

Nigdy nie zapytałem tego co był przede mną dlaczego właśnie ja. I tak nic by nie odpowiedział. Jak splecione ogniwa łańcucha...ciąża ku ziemi..a jeden nie wie nic o poprzednim. Ale wiszą..i utwierdza je tajemnica...

Ja nie chce. Tesknie...; ..ale za kimś kogo nie ma...kogo nie było i nie będzie. Pozostała mi tylko nadzieja że nie zgubię nigdy jedynego symbolu łączącego mnie z nieistniejącym już światem.
Świadomość i tak szlag trafi któregoś dnia. I oby do tego czasu Słońce nie zaszło.

......tylko spłowiały góry tynk...

......tylko słoneczne sny kochanków coraz jaśniejsze z każdym dniem...;

2008-08-17T17:42:00.002+02:00

Mrzeżyno- kilkaset metrów od brzegu 14/07/2008, g.19.30 ...

Komórkom tkankom plastrom miodu żyłkom na liściu pajęczynom
Wszystkim strukturom kryształowym w sposób ten sam i żyć i ginąć!
Każde poczuje unerwienie ten ból na wskroś duszności atak
Gdy się rozłazi ciało ziemi pod czarnym palcem antyświata!

....BASTA!!!!!!!!!!!!

już na zawszę należę, już na zawsze wybrałem. TAK- Tobie powierzyłem moje życie i w Twoje ręce składam moją nadzieję.

....o końcu filipa_az...

2008-08-17T11:11:00.000+02:00

Ginie niewysłowiona myśl,
A pamięć ginie razem z ciałem.
O tym, coś widział - mów i pisz!
- Nic nie widziałem, zapomniałem.

[...Więc znowu kiedyś tłumy widm
Minione nam przypomną zdrady,
Znowu rozważnym - kurz, jak wstyd
Zakryje - puste - dno szuflady...]

Tu padły ale pojechały dalej...

2008-08-11T10:17:00.001+02:00

Lichen Trip 2008

2008-08-11T10:03:00.006+02:00

2008-08-10T21:41:00.001+02:00

Anioł szedł, szedł przez mgłę,
mówię - tak! A on - nie!
I zauroczył. Teraz co? nonny-ho!
Kruchy świat, kruche szkło.
Teraz co? nonny-ho!
Kruchy świat, kruche szkło.
No i łzy -
a! to ty?
Szkoda mi, byłyby
i brzoskwinie.
Biały ptak, a tu tak:
czarny mak, ciemny smak -
jak po winie.
Teraz co? ...
... maski i instrumenty...

DDDDDDDDDDDDroga

2008-08-10T09:28:00.003+02:00

-Chyba już czas na mnie. Muszę kończyć. Narazie.
-- Co? A dokąd się wybierasz?
- W drogę..
--W drogę? A dokąd?
--A....w drogę!!
-Tylko nie wiem czy wracać czy iść i to jest problem.
--Iść. Wracać zawsze jest po coś, do kogoś. A Ty?
-co ja?
--Ty chyba już możesz sobie iść.
-to pa
--papa

Droga?....w drogę....drogą...

2008-08-06T22:49:00.003+02:00

Wspaniałość ducha....
....wywodzi się czasem z cierpliwie przeżywanej mierności.

DIAgram - złudzenia

2008-08-06T22:47:00.000+02:00

SCETYCYZM i wiara

2008-08-06T22:28:00.004+02:00

Między sceptycyzmem a wiarą nie ma konfliktu
....lecz pakt przeciwko oszustwu.
Sceptycyzm chroni wiarę przed spekulacjami które czynią ją śmieszną.

Grafiki Trydenckie

2008-08-06T22:13:00.001+02:00

Tak żyć jak chcą bogi łaskawsze....

2008-08-06T18:41:00.002+02:00

.....w kalendarzu tego co boli.

Chyba już czas na jakieś refleksje?... nie wiem. Zwykłem wszystko podsumowywać na koniec. Nigdy w trakcie. Po prostu uważam że nie miało by to sensu. Najmniejszego. Bo i po co? Spojrzeć rozsądnie na połowę czegoś?...nie. To nie ja.

Podobno jedynym zwycięstwem jest inteligentne spojrzenie

Angelisme(fr.) jest czymś co poznaje się dopiero na końcu. Nawet jeśli zapachem siarki jest przepełniony cały pokoj i to co do niego przylega. Szanując wolę swojego suwerena NIE WOLNO nie czuć tego zapachu. Oszustwo...Oszustwo...OSZUSTWO.

NON ENIM UNO MODO SACRIFICATUR TRANSGRESSORIBUS ANGELIS

Nigdy nie chciałbym płacić za swoje zwycięstwo każdej ceny. Bo to po prostu zaprzestanie wiary w boskie Miłosierdzie. Czy mam wiarę? Nie ja oceniam. Ale bracia. I
Nie warto także przejmowąć się kleską. Ale tylko pod warunkiem że istnieją jakieś Termopile za które warto umrzeć.

Nie wolno wierzyć wszystkiemu. Jest zawsze 1 prawda. I tylko jedna. 2 i 2 nigdy nie mogą równać się innej liczbie jak 4. Tak samo my zobowiązani jesteśmy do TRWANIA. Nawet jesli jesteśmy echem kroków odbijających się we mgle. Tylko tyle...; Sternikiem jest ktoś inny.
Proste prawda? TYLKO JEDNA PRAWDA.
Umysły otwarte na wszelkie możliwe ,,prawdy" są nie tyle gościnne co poprostu sprostytuowane.

I powinniśmy gardzić plebsem. Ale pomagać człowiekowi. Indywidualizm jest kluczem do prawdy. I hierarchia. Zawsze, wszędzie...nienaruszona. Nie chór..a polifonia..;

W końcu gdy się spojrzy na historię można zauważyć dużo porównań do zwierząt w okresie rui.

Nuda, nuda.... w dzisiejszym świecie tak naprawdę nie dzieje się juz nic ciekawego...ale można obserwować gnicie owoców. Na szczęscie jest nadzieja że gdy opadną, zgniją, rozłożą się...a z nich wyrośnie.................

.................................................skazani zmierzchem, przerażeni świtem.

Otulając się duszy swej płaszczem..;

2008-08-04T23:21:00.002+02:00

Kiedyś szukałem tego co przede mną. Teraz..?...Teraz chyba też szukam. Znaczy wydaje mi się że szukam. Człowiek podobno nigdy nie przestaje szukać. Nawet gdy nie zdaje sobie z tego spawy. Zrozumieć to co nie nasze....;

Tyle że ja tak naprawdę już znalazłem to co chciałem znaleźć. A nie przestałem szukać. I tak do końca chyba straciłem nad tym kontrolę. Nie cieszy mnie to. Martwić też nie martwi. Raczej powinno martwić tych którzy tak naprawdę są obok mnie.

Prawda dusi się gdy nie ma gdzie ulecieć. A jaki jest cel życia w iluzji rzeczywistości? Bo tak naprawdę są jednym. Życie nie ma tu nic do powiedzenia bo gdyby miało już dawno wyrwało by sobie język; Żywy Syzyf(nota bene poganin) nie przestanie toczyć swojego kamienia. Tak ja nie odnajdę nigdy prawdy. Szukam...; bez sensu szukam... ale może któregoś dnia zobaczę choć jej odbicie poza obszarem I metaksy. Kto wie...;

Jest w Was pokusa, pusta rozkosz,
Narzędzie mordu (czas - ofiarą)
I tarzać można się w Was bosko
Pławiąc się w zbrodni... (gardząc karą).

A przecież potraficie gryźć
I sen usunąć z ciężkich powiek,
Lecz bez Was - jak przez życie iść,
Mówiąc o sobie jeszcze - Człowiek?

...................................................................ja chcę sobie tylko wybrać miejsce końca. Czas zostawiam Bogu. Bo wiem że nie odmówi mi tego prawa. Na skałach St.Tarccisie..; w zimowy wieczór...; I jeszcze jedno.

Wiem że nie umrę z braku nadzieji. Dzięki Bogu.

BENEDICTUS
MCDXXXVII

NEV TECH...

2008-07-18T18:58:00.000+02:00

Wykrztałciuch party 2008

2008-07-06T21:59:00.007+02:00

,,No co Pani powie..."

,,Czy te oczy mogą kłamać?"

Sleep...?...

Pudzianowski

Pazurki

Tak...też tak mysle..:)

2008-07-04T10:29:00.002+02:00

"(...) naturalnie, nie uważam, żeby do myślenia, medytowania i marzenia niezbędne było pisanie. Istnieją ludzie którzy mogą przejść przez życie z szeroko otwartymi oczami, w milczeniu. Istnieją duchy wystarczająco samotne, by komunikować sobie samym, we własnej wewnętrznej ciszy, owoce swoich doświadczeń. Jednak ja nie należę do tych nieprzejrzystych inteligencji. Potrzebuję dyskursu, któremu towarzyszy delikatny szmer pióra sunącego po nieskalanej kartce" (N.15-16)
(gamecat+N.G.D)

Po prostu KUKIZ

2008-06-25T18:34:00.006+02:00

Zaspiewaj syneczku o kozaciej sławie :)

2008-05-23T17:33:00.000+02:00

praca

2008-05-22T21:08:00.001+02:00

:)

2008-04-15T20:38:00.001+02:00

Julia... po prostu obiadek

Meandry współczesnej chemii :)

2008-03-27T19:49:00.002+01:00

Na egzaminie na Wydziale Chemii NUI Maynooth (National University of Ireland) pojawiło się pytanie, czy piekło jest egzotermalne (oddaje ciepło) czy endotermalne (absorbuje ciepło)? Większość odpowiedzi oparta była na prawie Boylesa, które mówi, że w stałej temperaturze objętość danej masy gazu jest odwrotnie proporcjonalna do jego ciśnienia. Odpowiedź jednego ze studentów była na tyle wyjątkowa, że profesor podzielił się z nią ze swoimi kolegami, a później jej treść przedstawił w Internecie.

„Najpierw musimy stwierdzić, jak zmienia się masa piekła w czasie. Do tego potrzebna jest ocena liczby dusz, które idą do piekła i liczby dusz, które piekło opuszczają. Można ze sporym prawdopodobieństwem przyjąć, że dusze, które raz trafiły do piekła, nigdy go nie opuszcza. Na pytanie, ile dusz idzie do piekła, można spojrzeć z punktu widzenia wielu istniejących dzisiaj religii. Większość z nich zakłada, że do piekła idzie się wtedy, gdy nie wyznaje się tej właściwej. Ponieważ religii jest więcej niż jedna i nie można wyznawać kilku religii jednocześnie, można założyć, że wszystkie dusze idą do piekła. Patrząc na częstotliwość narodzin i śmierci można założyć, że liczba dusz w piekle wzrastać będzie logarytmicznie. Rozważmy więc pytanie o zmieniającej się objętości piekła. Ponieważ według prawa Boylesa wraz ze wzrostem liczby dusz rozszerzać musi się powierzchnia piekła tak, aby temperatura i ciśnienie w piekle pozostały stałe, to istnieją dwie możliwości:

1. Jeśli piekło rozszerza się wolniej niż liczba przychodzących do niego dusz, to temperatura i ciśnienie w piekle będą tak długo rosły aż piekło się rozpadnie.

2. Jeśli piekło rozszerza się szybciej niż liczba przychodzących do niego dusz, to temperatura i ciśnienie w piekle będą tak długo spadać, aż piekło zamarznie.

Która z tych możliwości jest bardziej realna? Jeśli weźmiemy pod uwagę przepowiednię Sandry, która tydzień temu powiedziała mi: „Prędzej piekło zamarznie niż się z tobą prześpię”, jak również fakt, że wczoraj to zrobiła, jestem przekonany, że piekło jest endotermalne i musi być już zamarznięte. Z uwagi na to, że piekło zamarzło, można wnioskować, że żadna kolejna dusza nie może trafić do piekła. Pozostaje więc zatem jeszcze tylko niebo, co dowodzi istnienia Osoby Boskiej. A to z kolei tłumaczy, dlaczego Sandra cały wczorajszy wieczór krzyczała „Oh, God”.

Tak winno być :)

2008-03-24T11:57:00.000+01:00

O pewnych formach zdradzania świata...

2008-03-20T08:45:00.003+01:00

Spokój, spokój... ponoć o innych sprawach nie wypada mówić bo istnieje pozorne niebezpieczeństwo że zostaną źle zinterpretowane, nie za dobrze pojęte...a przy odrobinie nieszczęścia obrócą sie przeciwko Tobie. Najlepiej było by milczeć. Bo przecież mało gdzie, mało która osoba ma tak naprawdę prawo się wypowiedzieć. Przecież jest obowiązująca poprawność i każde wypowiedzenie się przeciwko niej wywołuje ostry protest strażników władzy, lub w najgorszym razie salwy śmiechu. Nie można już żyć po swojemu bo demokracja zagląda wszędzie.Totalna dezontologizacja. Demokracja totalna...tyrania większości..nie wolno już myśleć inaczej. Czekam czasów kiedy nie będzie wolno czuć i wierzyć inaczej. Dawny świat zapada się w ciemność.. przestaje być komukolwiek potrzebny. Nie potrafimy już dostrzegać pewnych znaków które doskonale widzieli jeszcze nasi dziadkowie. Chodzenie co Niedziele do kościoła na liturgię staje się elementem spaceru.. ale przecież gdy ładna pogoda czy nie lepiej wybrać się na ten przykład nad jezioro? Zdrada świata..; W dniu Męki Pańskiej w szwach pękają inne świątynie.. ludzie uczą się na nowo zapominać. Poganie..choć to słowo straciło dawno temu swoje pierwotne znaczenie. Hedonizm sięga szczytów gdy radość z posiadania jednej osoby którą się obdarzy miłością zastępowana jest przez cały tabun ,,bardziej doświadczonych robotów". Pęka cienka granica za którą oddala się stary świat..; Zastanawiam się często na ruinach świątyni pw. św. Mikołaja czy ludzie którzy setki lat temu ją stawiali przewidzieli że po tychże kilkuset latach ludzie nawet w Triduum zapomną o ich dziele...czy przypuszczali że to nie będzie już nikomu służyć. A gdy tak pomyśleli to czy ich praca nie straciła sensu...; pytania bez odpowiedzi.
Dziś nie ma już- a w każdym razie ja nie widzę ratunku dla tego stanu. Głęboka depresja antropologiczna wkrada się także w moje serce ale ożywiać się ją stara wołanie ostatniego być może Wielkiego Pasterza Kościoła w osobie Jego Świątobliwości Benedykta XVI. Majestat..; Czy nie lepiej dać sobie z tym spokój zamykając się w innym czasie i innym świecie? Czy nie przedłużyć sobie pobytu w opactwie Le Barroux ?? Pewnie ono też nie przetrwa nawały świata chrzest dając swoim murom..dziś jeszcze bezimiennym; Zdrada, zdrada, zdrada...
Polec..a raczej poddać się. Być może Bóg wybaczy mi śmierć z braku nadziei w zamian za wierność moją i tych którzy przede mną szli tą samą drogą. Odpowiedzi teraz nie poznam w każdym razie a każde zastanowienie się nad nią było by gorszącą dyskusją z samym sobą.

Prawda zawsze jest jedna. Są miliony pseudo prawd ale ostatecznie istnieje tylko jedna. Myśl czy za tą jedną prawdę warto jest się poddać nachodzi mnie w każdym Triduum. I mimo wszystkich wątpliwości i przeciwności do tej pory w czasie Wielkoczwartkowej adoracji w ciemnicy słyszałem zawsze że warto. Jednak w tym roku boję się. Ale prawda nie jest jak wolność. Prawda jest wartością absolutną. I choćby po to warto żyć. A jeśli i żyć to...;

Dziś nie będzie chwili modlitwy na ruinach Kościoła św. Jakuba. Robiona jest teraz na nim jakaś atrakcja turystyczna dla pogan. O św. Mikołaju...;

Sancte Michael Archangele, defende nos in proelio, contra nequitiam et insidias diaboli esto praesidium. Imperet illi Deus, supplices deprecamur: tuque, Princeps militiae caelestis, Satanam aliosque spiritus malignos, qui ad perditionem animarum pervagantur in mundo, divina virtute, in infernum detrude.Amen...

Spojrz mi w oczy...

2008-03-14T10:02:00.000+01:00

No co?....

Skrajna depresja antorpologiczna...

2008-03-09T23:40:00.008+01:00

,,Homo homini lupus"... podobno..;
W zasadzie chyba pomyliłem światy. To nie świat się pomylił.. to po prostu nie mój czas. Może za jakieś 200 czy 300 lata..; kto wie. Ja już dawno nie idę z biegiem rzeki. Sprobowałem się mu przeciwstawić ale nie dałem rady- nie z powodu słabości fizycznej. Siły mam dość. Ale z powodu tego że ktoś kiedyś zatruł zródła. Ja natomiast przeciwnie -Nie usiłuje zatruć źródeł, lecz pokazać ze są zatrute. To wszystko.

Wydaje się ze historia sprowadza się do dwóch naprzemiennych okresów: gwałtownego doświadczenia religijnego, które proponuje nowy typ człowieka, i powolnego procesu demontażu tego typu... zastanawiam się ile tego zostało jeszcze w moich czasach..dziś...a może już rozkopuje sie nagą ziemię....a może demoluje się statuę którą kilkadziesiąt lat temu ustawiono na podobieństwo dawnego człowieka?... i maluje się ją każdego dnia w inny kolor. Nie wiem...;

Religia nie jest ani wnioskiem z rozumowania, ani wymogiem etycznym, ani stanem wrażliwości, ani instynktem, ani produktem społecznym.

Religia nie ma źródeł w człowieku...i to wszystko...i nic więcej.

i to jest jeszcze coś co nie pozwala mi się wstydzić mojego człowieczeństwa. BASTA!!!!...

Gdy zgwałcili mi żonę - sławię słodycz jej ciała
Braci synów już nie ma - ja wciąż z nimi rozmawiam
Roztrzaskali domostwo - ja kamienie całuję
Zawlekli mnie na śmietnik - w słońce się wpatruję
Zmiażdżyli mi podbrzusze - miłość nie da się zgubić
Wyszarpali mi język - więc palcami coś mówię
Wykłuli mi źrenice - myśl się z myślą zaplata
Dzięki Ci Boże! Stworzyłeś najpiękniejszy ze światów...

2008-03-09T23:36:00.001+01:00

tak...
...encore...

BASTA...
DOŚĆ...

Róża..

Jak kiedyś
jak dziś..

Skacz..

ENCORE!!

Czym się różni monarchia od demokracji

2008-03-09T08:40:00.001+01:00

Nonsens to, a jednak prawda: miłośnicy demokracji chętnie widzą w monarchistach ludzi o wielkich ambicjach – nierzadko wręcz sięgających tronu.

Zdarzyło się to nawet pewnemu profesorowi (a więc, teoretycznie przynajmniej, osobie wykształconej i niegłupiej), który w szyderczym artykule imputował wolę koronowania się pewnemu monarchiście.

Jest to bezmyślne przełożenie idei demokratycznej na „monarchistyczne realia” – wszak to demokracja zakłada równość obywateli i to, że „każdy może” być głową państwa, a co najmniej parlamentarzystą. Głęboko jest też osadzona w świadomości ludzkiej powszechność życia politycznego – i nie mieści się w głowach, by polityka miała przestać powszechną być. Słowem – jeżeli już demokrata wyobrazi sobie monarchię, będzie ją widział na obraz i podobieństwo egalitarnej demokracji.

Tymczasem fundamentalna różnica pomiędzy monarchistą a demokratą jest taka, że monarchista nie chce rządzić, a chce być rządzony – podczas gdy z demokratą jest dokładnie na odwrót. Monarchista uznaje hierarchię i swoje w niej miejsce, demokrata, hierarchii nie uznając, kontentuje się zarazem nie tyle nawet cząstką, co iluzją rządzenia, jaką daje mu udział w demokratycznych wyborach – i w zamian za tę iluzję oddaje rządzącym władzę nieporównanie większą od królewskiej. Cieszy się jednak, kiedy jego władcy odwołują się do niego i na każdym kroku podkreślają, że właściwie niczym się od niego nie różnią. Monarchista tymczasem rad by się całkiem nie udzielał politycznie i rad by widział majestat władcy – będąc za to panem (królem) we własnym domu.

Podobnym nonsensem jest także mniemanie, bardzo powszechne u tych, którzy o monarchii nie mają zielonego pojęcia, że życie króla jest usłane płatkami róż. Że monarcha nic innego nie robi, jak tylko pławi się w rozkoszach tego świata. Tymczasem skoro władca ma rzeczywistą władzę (a nie piszę tutaj przecież o Elżbiecie II czy Janie Karolu…); skoro stoi na szczycie hierarchii – jakąż ogromną dźwiga odpowiedzialność! O, zaprawdę – „klawe” miał życie „cysorz” Franciszek Józef! Abstrahując już od tego, że w tragicznych okolicznościach stracił ogromną część rodziny i przeżyć musiał tak wiele tragedii osobistych; nie było żadnej kawy do łóżka! Franz-Jozef wstawał o godzinie czwartej i harował do wieczora. Jakże klawe miał życie jego następca, błogosławiony cesarz Karol! Po dwóch latach rządów został wygnany – i zmarł na obczyźnie, w ubóstwie. Tylko ludzie kompletnie zaślepieni (nienawiścią? niewiedzą?) mogą twierdzić, że jego decyzja o niezrzeczeniu się korony miała cokolwiek wspólnego z kurczowym trzymaniem się stołków przez współczesnych polityków.

Istotą monarchii jest pokora. Pokora ludu, który nie pcha się tam, gdzie nie powinien (to znaczy do władzy), a zarazem pokora władcy: wobec prawa, wobec tradycji, a nade wszystko – wobec Boga. Egalitarna demokracja zasadza się na pysze. Na pysze rządzących, którzy nie uznają żadnej zwierzchności nad sobą oraz na pysze wyborców, którzy chcą mieć – choćby złudną – świadomość „współdecydowania”.

//Tekst za: http://www.waszkiewicz.salon24.pl/64240,index.html //

Czy wiesz że..

2008-03-07T13:22:00.003+01:00

...nawet Jan Paweł II miał swoją Tiarę? Była ona ofiarowana mu przez Węgrów w 1981 roki? Była ona mieszanką stylu starszych typów Tiar oraz Tiary Pawła VI.

Nie ma nikogo...

2008-03-07T12:00:00.001+01:00

Dostać doniczką w głowe koło południa

2008-03-06T08:08:00.001+01:00

Wiesz.....

cisza...
cisza...
cisza...
Mhmm...rutyna zabija każdego. W zasadzie to administracyjna formalność.
cisza...
cisza...
cisza...

VERSUS A [My favorite headeke]

2008-03-05T23:27:00.004+01:00

Rano obudziłem się z fatalnym bolem głowy. Qrcze- już nigdy więcej nie będę probował się schować do pudełka z zapałkami. Nie dość że śmierdzi to jeszcze to fatalne poczucie otoczenia istotami bardziej prostymi niż ja...; Durne..ale udało się zasnąć po czytance z ,,National Geographic" którego jeszcze jakimś cudem nie oddałem Adze. No ale ona się nie obrazi- lubi mnie..chyba. No i znów poranek. Ciekawe ciekawe...rano dostałem kubek mleka. Biała substancja pozwalająca na chwilę oderwać się od życia. Ciemna noc- białe mleko. Pasuje jak dla mnie. No ale sucho było po 2 w nocy. Rano na dodatek dostałem jeszcze suchszą relację za kilkuset km. No ładnie. Tak dalej(pomyślałem) to normalnie moje myśli zmienią się w pustynię. Ale nie ma lekko- lekkie było śniadanie w czasie którego rozmawiałem z skrzatem ( tym z pod paproci ) który czasem potrafi odkręcić żarówkę. No tak..albo rozwalić blender. No ale spacer dla relaksu. To jest to- szczególnie jak się po spacerze idzie nie dla relaksu gdzieś gdzie mają mnie w wielkim poważaniu. Wiadomo- urząd, urząd, urząd..; no ale się udało i nadal jest tam olbrzymi ogrów. Fiołki,palmy,fiołki,palmy..monotonnie bo od pół roku. Nic dodać nic ująć. No ale potem było jeszcze przymusowe lądowanie gdzieś. No i Śmiały rybę złapał. Nie wiem..a może ona jego. W każdym razie nie była zadowolona leząc w wannie u Śmiałego. Ale to już nie mój problem. Ja mam trochę nasennych proszków. Bo noc się zbliża a ja jeszcze nie zasnułem dziś ani razu. Bezsens. Ale na szczęście jest ktoś kto mnie zna. Ale nie było koktajlu. Znaczy był- w lodówce obok sera, naprzeciwko drzwi. Ale było piwko. No..i był sms. Prawie nas zasypało piachem. No..; pustynia błędowska by się nieco rozbudowała. Ale nie. Bo mieszkania nie trzeba sprzątać. Należy chyba coś po prostu wytłumaczyć.Albo pozwolić dorosnąć. Jeszcze nie wiem. Ale się dowiem. Już jutro. Idę się jutro dowiedzieć czy mogę kupić śpiwór. I jeszcze parę innych rzeczy. Może kupię też jakąś relikwie. Na ten przykład święty spokój? No nic- jutro będzie wiadomo. Budka z piwem otwierana jest ponoć o 25. Ale niektorzy lubią być juz przy niej wcześniej. Bo po co by biec tak daleko

2(3?) kochane istotki :)

2008-03-03T16:53:00.001+01:00

Tą Panią znam juz rok :D

2008-03-03T09:37:00.006+01:00

Tą Karolcię znam już cały rok...myślę że nie jest źle
Takie hece nam wychodziły w tym okresie że ubaw
po pachy:)

No ale jak już gdzieś się kicnie to normalnie...zabij.

Także kochana Karolciu

SPIZDZAJ :D

...ale...i tak jestes the best i zawsze będziemy się przyjaźnic :). Nawet jak czasem dostaniesz baty w scrabble:)

Szczym na wroga?

2008-02-27T11:49:00.009+01:00

Jako spec. od uzbrojenia ( tak, tak...też to słyszałem ale pagon kpr.pchor. jest :D) uznałem iż wartościowym będzie dodanie do wszelkich rozważań tematu broni. Zaczynam od tych najprostrzych. Zatem:

KUSZA

Kusza (staropol. samostrzał) to obok łuku najpopularniejsza broń strzelecka używana w średniowieczu. Znana była już w IV wieku p.n.e. w Grecji. Na początku używali jej głównie Rzymianie, Celtowie, a nawet Chińczycy. Służyła zarówno jako broń bojowa, jak i myśliwska. Jest używana do dziś, ponieważ gwarantuje ona cichy i skuteczny atak.
Kusza ma konstrukcje zbliżoną do łuku. Łęczysko z cięciwą jest osadzone na łożu, wykonywanym najczęściej z drewna jabłoni, gruszy lub orzecha. Pociski kuszy zwane są bełtami (staropol. szypami). Wyglądem przypominają strzały, lecz są od nich krótsze i grubsze.Kusza była bronią bardzo skuteczną i niebezpieczną, niwelowała przewagę opancerzonego rycerza nad uzbrojonym w nią piechurem. Była jedną z przyczyn ciągłego doskonalenia zbroi. Przez niesamowitą skuteczność kuszy Sobór Laterański w 1139 roku wydał zakaz używania jej przeciw chrześcijanom (potwierdzony później przez papieża Innocentego III), określając ją jako: "niemal szatańskie narzędzie mordu, które zabija człowieka tak szybko, że nawet nie czuje on trafienia”.

Dziś ową szatańską broń stosuje się tak w myślistwie jak i operacjach służb specjalnych- kusza jest bardzo precyzyjna, cicha a przede wszystkim skuteczna. Wadą jest jedynie ograniczona liczba bełtów jednak dla strzelców precyzyjnych nie stanowi to problemu. Istnieje bardzo wiele modeli służących snajperom.Jest to jedna z ulubionych zabawek żołnierzy sił specjalnych. Powód? Świst wystrzelonego bełtu jest dużo cichszy od strzału karabinowego, nawet wygłuszanego tłumikiem. Dobra kusza z celownikiem optycznym lub tylko zaopatrzona w celownik mechaniczny zapewnia celniejsze trafienie na odległość dwa razy większą niż pistolet z tłumikiem. Istnieją egzemplarze o donośności 800 m, ale większość zapewnia skuteczny strzał na dystansie do 200 m.

Benedykt XVI Wielki

2008-02-25T17:28:00.001+01:00

Benedykt XVI apeluje do kapłanów o odprawianie liturgii z godnością i dostojeństwem. (...) Watykan zamierza położyć kres - jak to ujmuje - "ekstrawagancjom" podczas mszy świętych. (...) sekretarz Kongregacji Kultu Bożego arcybiskup Albert Malcolm Ranjith przypomina, że msza to nie spektakl, lecz ofiara, dar i tajemnica (...) wprowadzony zostanie bezwzględny wymóg przyklękania przed Najświętszym Sakramentem, zaś kazania nie będą mogły trwać dłużej niż 10 minut i muszą być związane z czytaniami Ewangelii na dany dzień. Hostii nie będzie można podawać do ręki, ale tylko do ust klęczącemu, a nie stojącemu wiernemu. Zakazane zostaną wszelkie elementy obrządku, niezgodne z nauką Kościoła, które stawiają celebransa w centrum uwagi. (...) Niektórzy księża swą niewytłumaczalną ekstrawagancją nadużywają liturgii, jakby była to własność ich samych, a nie Kościoła (...) koniec z nadużyciami i osobistymi interpretacjami

I to by było w zasadzie na tyle:). Nic dodać nic ująć- wielki Papież nam rośnie!

The best piglets I've ever seen :)

2008-02-25T10:47:00.002+01:00

2008-02-22T11:40:00.010+01:00

Takaś mi przedwczesnym zmierzchem,
Gdy przybojem grzmi ocean,
Jakbyś nie powstała jeszcze,
A już prawie przeminęła.

Kształt twój, niemal nieuchwytny
Żarzy się obrysem mroku;
Stoisz niema, jak wykrzyknik,
Który uwiązł w gardle grzmotu.

Włosy w aureoli ognia,
Skronią pełznie lawy strumyk;
Smukła jesteś jak pochodnia
Zapalona na tle łuny.

W oczach dymu masz spirale,
W ustach krzepnie popiół mokry;
Tylko w szyi tętni stale
Kryształ pulsu nieroztropny.

Bije to źródełko tycie,
Syczą zgliszcza, ciemność skwierczy;
Nosisz w sobie jedno życie,
Nosisz w sobie wszystkie śmierci....

[Witaj w moim śnie...]

Moj Kościół...

2008-02-20T11:04:00.005+01:00

Kościół Dominikanów p.w. św. Mikołaja. A raczej to co z niego zostało. Dziwne miejsce... zastanawiam ile osób tak naprawdę wie że w podziemiach i w okalającej ziemi spoczywają prochy zakonników i dobrodziejów Kościoła. Nie jest to więc tylko miejsce spacerowe..ale nekropolia. Dziś bardzo rzadko pamięta się o tym co było myśląc o tym co będzie..o tym co jest...; zawsze gdy jestem na tych ruinach zastanawiam się ile tu odprawiono Mszy Świętych..ile łask wyproszono..ile tajemnic kryją w sobie te ruiny. Nie zdajemy sobie często sprawy...ale myślę że od czasu do czasu można by tam odprawić nieszpory za zmarłych.

Pamięć, pamięć... radością dla mnie jest trzymać w dłoniach paramenty pochodzące z tej świątyni...w której naprawdę chwalono Boga...

Memento etiam, Domine, famulorum famularumque tuarum cardinale Sante Romane Eclessia qui nos praecesserunt cum signo fidei, et dormiunt in somno pacis.
Ipsis Domine, et omnibus in Christo quiescentibus, locum refrigerii, lucis et pacis, ut indulgeas, deprecamur. Per eumdem Christum Dominum nostrum. Amen.

Moj Dybów..

2008-02-19T22:53:00.004+01:00

Zamek na Dybowie.

W zasadzie nie wiem kiedy tam byłem 1 raz..; w każdym razie pamiętam że kiedyś zabrał mnie tam mój dziadek....; w zasadzie miałem gdzieś co to za miejsce... ważne że można było połazić po starych murach- dla dzieciaka frajda. Pamiętam to miejsce zarośnięte krzakami.. naprawdę było otoczone aurą tajemniczości i jakiegoś mistycyzmu. Stare kościoły i zamki mają w sobie to tchnienie nieśmiertelności... przez tą bramę kiedyś wchodzili książęta, baronowie... teraz jest to miejsce które tak naprawdę służy za kloakę. Ślady po ogniskach zdradzają że co jakiś czas być może rozbłyska nocą stare zamczysko. A przecież i tu była zamkowa kaplica w której modlili się ludzie..

W zasadzie dopiero niedawno zdałem sobie z tego sprawę. Stare budynki mają swoją kwestię do powiedzenia w historii. A kiedy już ją wypowiedzą...milkną. Tak jak ptaki które wczesną jesienią odlatują...z tym że one wracają.

Ważne żeby czasem przywołać starą duszę tych wieków których już nie ma...;

Bo kto dziś sobie wyobraża żeby np. na miejscu dawnej kaplicy odprawić Mszę Świętą..oddając cześć Bogu w intencji budowniczych zamku..w intencji poległych w walce i obronie warowni...???...

Z czasem pewnie zamek obróci się w ruinę..albo stanie się miejscem w które wkroczy bezduszny biznes zamieniając to miejsce w maszynkę do robienia pieniędzy;
Nie obdzierajmy tego miejsca z jego tajemnicy...inaczej będzie już tylko kupą cegieł połączonych zaprawą.

Mój Dybów- zdjęcia

2008-02-19T22:41:00.010+01:00

tu było wiele spraw, tysiące, taka moc,
że przegadany dzień nie starczy ani noc
a jak zamilczeć w słońcu, do księżyca grać,
i robić to po prostu, na co nas nie stać...

Mój Papież...

2008-02-18T20:44:00.001+01:00

Maladrerie :(

2008-02-17T08:59:00.005+01:00

W takie noce czasem się modle. Źle sypiam ostatnio wiec zdarza mi się wstawać w nocy i iść modlić się do lasów okalających moje miasto. Szczerze mówiąc nie wiem do kogo tak naprawdę się modlę i dlaczego. Nie modlę się słowami. Tradycyjne modlitwy z resztą, z czasem obdarte ze swojego pierwotnego sensu, zatraciły swoją silę. Inne dawno wyleciały mi z pamięci, a gdy chciałem się ich na powrót nauczyć stwierdziłem że wprawiają mnie w dziwne zażenowanie. Natomiast modląc się bez słów, ot po prostu idąc przez tę leśną zimę, mam wrażenie że sam jestem modlitwą, że łączą się w niej uczucia które rzadko mnie nawiedzają i których pewnie nawet bym nie umiał wyrazić. To uczucia które w innych okolicznościach wydałyby mi się głupie lub pospolite, na przykład związane z przynależnością do jakiejś rodziny, pokolenia, kraju czy rasy, z zaangażowaniem się w jakąś szczytną sprawę, z miłością matki do dziecka, z pamięcią o zmarłych, z honorem, z wiernością jakiemuś władcy...; Nie mam rodziny, żony,dziecka. Religia staje się sprawą zepchniętą do granic prywatności, o której już dawno nawet zapomniano że istniej. Rasa i kraj nie mają znaczenia w moim świecie. Honor nie liczy się w świecie pieniądza w którym rządzi siła. Śmierć jest mi zupełnie obojętna- zarówno moja, jak i cudza. Poza tym nie miałem nigdy nad sobą żadnego władcy ani tym bardziej ludzi wiernie sobie oddanych. Miałem co najwyżej do czynienie z ludźmi potężniejszymi ode mnie, których później przerosłem, a czasami również zniszczyłem. I oto tej nocy wszystkie te myśli nawiedziły mnie i sprawiły że stałem się podobny do dziecka...;

Modliłem się w ten sposób i ta modlitwa poprowadziła mnie do jednej tylko osoby. Ta modlitwa miała Twoją twarz...;

TO WSZYSTKO;

Nawet czasem lubie baseny

2008-02-15T20:24:00.000+01:00

Droga...

2008-02-13T21:52:00.004+01:00

Cisza...
Ojciec Święty
Cisza...
Świat......

Czy Piotr był mniej papieżem mając wokół siebie garstkę prostych rybaków i pasterzy?
Pierścień jest symbolem.. ale także czymś wiecej. Bo czymże jest symblo. Prywatna pieczęć Papieży..
Honor Boga..

Czasem starczył modlitewnik, kielich z pateną, stuła i pierścień. Chyba był jeszcze klucz..;

Ad altare Dei..

Dzis..

2008-02-12T20:07:00.001+01:00

Green Goblin

2008-02-12T19:52:00.000+01:00

........................................................GDZIE JEST CD??......................

100 lat, 100 lat..:D....no heca po prostu:)

2008-02-12T08:43:00.001+01:00

Oj to była heca na maxa... po prostu lały się ,,preparaty..(wiadomo o co chodzi K.S)", pizze wegetariańskie a także pękały spódniczki,spodnie,lody,kolczyki...no db..kolczyki były na miejscu :D...generalnie działo sie jak to na 18...;

Heca- pozdrawiam jubilatów obu a także wszystkich ciekawych świata i tych co sobie z preparatami nie dało rady też... :)